Translated video: Hungarian-style (political) stage building

In two episodes, eloquently summarizes the past and present state of Hungarian politics and beyond. Scroll for English translation the box under the video.

First Episode – The Cult of the West
—The governing West and Development Association fell because of the bitcoin crisis. Tens of thousands of protesters turn to the streets, the Strong Mustache Party stated that after emerging into power, they will end the corruption and bring order to the country. Young people have had enough of the past eighty years, they don’t believe in any of the political parties. Meanwhile, the government entered into a strategic agreement for tax advantage with a German producer of dream simulators.

When we look at the promises and the objectives of the government, we can debate about whether these were successful or not. There is, however, one issue they definitely managed to follow up on. This:

Today, we think a lot about other forms of state. Systems that are not necessarily western, not necessarily liberal democracies, probably not even democracies, but even so successful in achieving the goals of the population. So the new state we are building in Hungary, is a il-liberal state, not-liberal state.Some people start worrying hearing this, others applaud, what is certain, is that Hungary is not pursuing the western model of development any more.

– It is estimated that the wealth of Lőrinc Mészáros increased by 200 million forint per day during the previous year.
– I think it was just about time the Népszabadság (critical newspaper) ceased existing unsuspectingly.

– What was the topic for the public referendum initiative that you just filed?
– I don’t know what you are talking about.

– Németh Szilárd about civil organizations:
– These organizations should be pushed back by all means and, if you ask me, eradicated.

– Origo goes to Matolcsy Ádám:
– Overnight, the son of National Bank chief Matolcsy became an influential media mogul

But why? A lot of people ask themselves the question how did it get so far. Of course, we can blame Orbán, and Gyurcsány, or even, for that matter, Kádár the party leader in the previous socialist system, – all justified, but not enough. It is simply not true, that by changing the political elite, the puppets, we immediately and magically solve the problems. In the first part, we will talk about the reasons the present situation came into existence, in the second part, we will discuss the question whether it is true what the system says about itself. In the end, we will see why it appears a necessary thing that over and over again the same type of situation evolves.

Part 1 – The Cult of the West

The elections of 2010 were called revolutionary by Viktor Orbán, but at that time it was not entirely certain what kind of system it was that changed.

– today, a revolution took place in the voting booth
– and this is how it happened, the armed revolution of 1956, the constitutional revolution of 1990 and the two-thirds majority revolution of 2010
– which opened the possibility for a new political, a new economical, a new cultural, in general a new set up to be achieved

Now we know, that the ideology that got demolished, was the ideology of the post-socialist period since 1990.

What was that ideology again?

During the 15 – 20 years that passed after the 1990’s system change, the politicians and intellectuals talking about the future of the country had one main message. Hungary should be more like the West. The people here need higher wages too, more possibilities to spend that money on consumer goods, better participation in politics and relief from the eternal lies of the state apparatus they were hearing all the time. This desire actually materialized, partly.


– Do you know how you can tell whether a piece of equipment is Elektra? It is written on it! Here, and here, of course! Elektra VCR’s and television sets, Elektra for superior quality and affordable price!
– I like it!

OK, but how can we be just like the West?

– The speed of privatization or dismantling of state companies is too slow, also according to the government, even when taking in consideration that the size and type of the Hungarian transition is entirely different from a functioning western economy.

In that times, the dominant recipe to do it was clear. To achieve this, follow the directions of western advisers unconditionally: quickly dismantle the socialist state and hurriedly privatize the state enterprises, open the gates for western companies and ready is capitalism!

– The task is still the same, from the approximately 2200 Hungarian state enterprises, only about 100 should remain in state ownership.

But not just that they wanted to speed up privatization. It was necessary as well, since the country was highly indebted due to the loan burden accumulated under the socialist Kádár regime.

– The prime minister declared that, during the 70’s and the 80’s, the official figures presented to describe the Hungarian debt situation were inaccurate. The explanation for this was, that the leadership was afraid further loans would be withheld and the country would collapse financially. In the mean time, we lived as if nothing threatened our existence, leading to the doubling of the country’s debt in 1987.

And how to make money quickly? By selling the state companies. Politicians of that era talked about that as if it were the natural good thing to do, because only then the super fast capitalist development would start.

– Work is calling, load is stressing
machine is running, production growing
turn your back to the world
for a fight will be a fight

However, this didn’t happen. More so. Almost the opposite happened.

– Good evening, I am Gábor Kapuvári. I can’t remember this kind of bad situation. The price increases immediately forecast the type of season we can await. People claiming to see the light at the end of tunnel, are definitely too optimistic.
– I am from Mogyoród. A widow with pension for my own account. 11160 forint. I want to ask you. I have 2455 forint from which to eat. How can I live from that?

Following the western example brought the expected increase of life standards only for the elite and the upper middle-class Hungarians, approximately 8-10% of the population. The size of the Hungarian economy decreased by 20% between 1990 and 1993 – implying a crisis more than two times the size of the 2008 economical crisis. After 1989, an enormous amount of people, nearly 1.5 million, lost their jobs.

This figure was incredibly high even in comparison to the other Eastern European countries. The governments of the time subtly pushed the losses of the system change into the social sphere, for instance by means of lowering the retiring age. Towards the increasingly disgruntled state citizens, the uncritical followers of western approximation just continued to explain that these are only temporary teething problems, after which all will be well.

It is easy to be a liberal in ideological respect. Especially when taking into account the victorious path of liberalism during the past 15 years. During these past 15 years almost all of the large left wing and right wing parties adhered to the liberal principles.

To gain a better understanding of this logical train of thoughts, it may help to distance ourselves from Hungary in the 90’s both in time and space, to Melanesia in the 1940’s.

– Sorry? Where to?

To Melanesia in the Pacific Ocean. During WW II the Americans built temporary airbases. The local people got acquainted with a lot of new things. The arrivals supplied them with clothing, medicines, food and similar. Thus, the concept of airbase became similar to these goodies. Towards the end of the war the Americans moved away and the flow of goods dried up. The Melanesians were disappointed. To lure the goodies back, they started to imitate the circumstances needed for supplies to arrive. They made landing strips with stones and wood, raised a flight tower and even built a life size model of a plane. And waited for new supplies to arrive. This became known as the supply-cult.

Something like that represented the ideology of the Hungarian elite after the system change: we produced the decors and props for capitalism – we have private ownership, free market, even exchange market – and all we have to do is wait for the arrival of welfare like the Austrian or Dutch already have. But they are only props.

But why? To understand that, we need to comprehend what the basic difference is between rich and poor countries: rich countries are rich basically because they produce products and services that can be sold expensively throughout the world. In our case only a few successful companies exist, which is not surprising since after the transition there were hardly any private Hungarian people left with enough capital to re-start large companies. Thus these went over to foreign ownership.

– Prime minister Antall József declared: thanks to the Opel factory we receive America’s and German’s most modern technology and become further part of the global economic system.

Towards the second half of the nineties, Hungary became one of the world’s most open economies.

In itself this doesn’t have to be a problem, we will not start shouting against multinational companies, now. Without a doubt, multinationals created many job opportunities in Hungary. Still, when the majority of production is in foreign ownership, this will have an important effect on the long-term economic development of a country. And that effect is not necessarily positive.

Suzuki production line
working in the Suzuki factory
polishing the cars until i am free

For starters, Austrian or French companies pay little taxes, while the profits flow back to the motherland. Later more about that.

Furthermore: if the expensive consumer goods are produced by foreign companies, what remains there for the Hungarian companies?

Simplified: we try to sell cheap things while we buy expensive goods from abroad.

Thirdly: foreign companies predominantly outplace the simple, lower added value type of production abroad. Not hard to imagine that with production that can be done almost in every neighboring country, it is hard to be booming.

While the Hungarian economical policy aimed at being attractive for foreign capital, Hungarian companies were neglected. On stage, the impression was projected that Hungary is moving towards the West unstoppably, in reality, the foundations for the country to become successful were entirely absent.

– I did not have a choice. I did not become entrepreneur because I wanted to leave the Videoton company were I worked. I was forced, please understand. I did not want to be entrepreneur from the beginning on, or something like that. No. I needed two years to find out that I am an entrepreneur. Only during the past few months I finally understood what it really means, to be an entrepreneur.

For historical reasons, Hungary stayed out of the loop when it came to technological development and there never was enough capital to substitute the lack of development overnight. This means that we can not develop ourselves sustainably, we require foreign technology for that. In itself, this would not have to be a problem. However, previously, we saw that the uncontrolled inflow of foreign companies hampers the development of Hungarian companies. Foreign loans, for that matter, have the tendency to crash unexpectedly.

Let’s hear what Antall József, prime minister of that time, had to say about it in 1990.

– Real democracy can only work in situations where the parliamentary democracy can build on a wide central layer and a prosperous, broad middle class. Where substantial parts of the population are embittered and impoverished, parliamentary democracy can not prosper.

We already talked about it that the western living standards were reached by only few Hungarians. And then the problems really started. In the beginning the wages grew a little, but not as much as in similar countries. And what do people in this kind of situation do? They take out loans! Between 1999 and 2006 the debt levels increased tenfold, with not much later the valuta-crisis as a result. The state also became indebted dangerously, so in 2008, the country and part of the population almost went bankrupt together.

The global economic crisis came to Hungary and met the political crisis.

Around that time, the majority of the people finally lost their remaining faith in the ideology of free market and unrestricted openness. It was clear that western living standards were not to be expected anywhere soon – so much so, that in 2009 the Hungarians’ opinion about capitalism was the worst in the region.

In the same period Orbán Viktor started deliberately addressing the responsibility of the left-liberal economical policy, while a little later he pronounced the voting ballot revolution.

– Everywhere I come, whomever I talk to, the message is clear: this has to stop. The people decided this can not go on.
– The person of the prime minister is secondary. What is important, is in what direction the country’s economy will develop further.
– By removing the economical self-defense rules, the foxes were allowed into the henhouse, in order to have free competition. Nobody seems to be able to help that the foxes are winning every time.

What this revolution did was wiping out the notion that for obtaining western living standards, nothing should be done at all. Instead, features like the unorthodox economical politics followed suit, aiming at the banks

– With clear heads, it is unacceptable that the banks are considered holy cows, even while at the same time we experience a global crisis, caused by the banks themselves.

And no longer is it unheard of for the government to assist homegrown companies

– If Hungarian companies want to achieve a competitive position in the European and world economical sphere, the state should not act as a restrictive force on development – as was the case during the past two decades – but in terms of a resource.

And indeed, speaking out about issues that weren’t really part of the political palette until now:

– We were the first to start the revolution when we sent the IMF home, we started to charge the banks, tax the multinational companies and consolidate the loans in foreign currencies.

This is all very important, because these issues are one of the cornerstones of the present political system, as much as Orbán Viktor charisma or the political games of Fidesz. And because that system is right in acting out against the uncritical western consensus that brought disappointment for the majority of Hungarians.

Now what, so Fidesz was right all the time? Not exactly. Because at the same time other benefits of the transition got thrown out with the bath water: free press, the constitutional state and solidarity, to be replaced by illiberalism. This is not necessary. Bank tax was introduced in Austria as well, but without undermining the constitutional state. Furthermore, the real root causes for the Hungarian state of dependence were not addressed; under the flag of freedom fighting, they started something entirely different. The next episode will be looking into that deeper.

SECOND EPISODE – The War-of-Independence Cult


The Colony of the Galactic Hungarian Order guided the country poorly. After the Solar System loan crisis reached us, their support crumbled, the presumed winner of the coming elections being the Comet Society, promising closer ties to the Sun and more open politics. Young people are fed up with the past 1200 years, lost faith in politics entirely. In the mean time, the leaders of the Colony negotiate tax breaks with the intergalactic consortium of Brainwave Hyperdrive producers.


In the previous part we mentioned that the System of National Co-operation was an answer to a real problem. Orbán Viktor often stated he intended to counter the economical dependence of Hungary.

– After 2002, the people were not aware that they were given easy loans, used to cook us slowly.
– The primary goals of our economical policy is regaining our independence, or, freeing ourselves from the debt trap the Hungarian government is in at the moment.

So that was why Orbán proclaimed the economical war of independence in 2010: first against government debt, second against the influence of multinational companies, at the same time stimulating certain Hungarians companies.

Part 2: the cult of the Independence War

Let’s start with the national debt. Indeed, since 2010, the state debt decreased by approximately 6%, large part of which was the debt in strong currencies. In itself this is a nice result, but not the entire picture.

– For starters, a strong nation, a strong country doesn’t live to the expense of others.

But still we will be needing foreign money. The difference is, that nowadays this amount is primarily EU money. This year a profound study, ordered by the office of the prime minister, noted that without EU support there would not have been economical growth between 2006 and 2015, moreover, the Hungarian economy would have shrunk.

Another issue: it seems that the money from the EU will become considerably less in the close future. The government started to look around for other financing opportunities, with one of the best examples being the incredibly large loans requested in connection with the Paks nuclear power plant.

– Without doubt, the international economical situation of Hungary improved considerably during the past period, but we have an agreement with Russia, a good agreement, and we don’t want to risk that agreement but we intend to follow up on that and execute the agreement. We can’t wait for the work to begin, what kind of nuclear plant is that what we are only talking about without having seen it at all.

So, regardless the claims of Orbán Viktor, Hungary is still living on the expense of others, even though these others are not the same as the previous others.

But let’s look at the ‘War of Independence’ other main front. The System of National Co-operation promised to counter the grip of multinationals.
– The case is, ladies and gentlemen, that this money will be taken from the multinationals. I might as well say that I will take it from them, because apart from me, in the beginning, there were not many people believing in this promising possibility.
– Communication is an important feature of politics, but it cannot overrule the truth. The truth is always on the first place.

The truth is, that the present government treats the multinationals often kinder than previous governments. Sounds strange? Let’s take a look at some statistics. Part of the EU money should be spend on economical development. How much support went to Hungarian companies? 34%. The remaining 66% is divided among multinationals. This rate is quite low even when compared to Poland or the Czech Republic. This concerns the EU resources. Apart from that, the Hungarian government provides immense financial support to large companies to persuade them to open factories in the country. Of these sums, 25% is reserved for Hungarian companies. The Fidesz governments gave, in the war against the multinationals, almost two times as much non-refundable money as the previous socialist governments.

– You are the light, in the night,
come and work, in the lamp factory

After all these serious setbacks, the multinational companies must be praying for their lives. But only then Fidesz finishes them off entirely: next to the free money, tax exemptions are offered as well. Last year, the government lowered the tax on profits – from 19% to 9% – making Hungary the country with the lowest tax in the EU.

Summarizing: the result of the Independence War has been that the multinationals received more money and pay less tax than before.

– We will not be colony!

The international economic dependence of Hungary, in the sense that Hungary functions as a cheap assembly factory of foreign companies, is not decreased but has grown under the War of Independence. Even the government seems to realize this is contradictory.

– For me, when somebody says ‘look how much profit this company is making in Hungary’, for me this is not bad news, but I am happy about it, because this company will invest more, this company will bring work, will pay decent wages, and the Hungarian people will be able to support their own families. So, all the critics of the opposition, all the things they say about how much money we give foreign companies, I will say them: ‘should we not be giving money to make them stay here and invest money? Should they be going to Slovakia? – That happens! – Yes, it happens. The politician of the opposition should be going to Győr to the Audi factory and say to the people over there: ‘it is not good that Audi is here, they should not be supported, the factory should not be here!’

And now, let’s hear what the most honest Fidesz member of parliament said:

– Freedom, freedom. There is no freedom. There never was. If somebody uses that word, it is theater. That’s not serious politics.

– I like girls, I laugh crying, what would Brussels say? / I make crosses, I fire arrows backwards, what would Brussels say?

All of this has serious consequences.

We can understand why the European Union did not go beyond a few scratches when Hungary’s illiberal politics openly denounced some major basic principles considered to be holy. Worries about the constitution and free press? The companies of the core EU countries keep profiting from the Hungarian economy. Western companies drown in advantages and Western companies receive the bigger part of the EU money for construction projects.

– I ask you, respect here well / old Europe, beautiful woman

Leading politicians in Europe are not interested in getting tough on Hungary, because that would harm the interests of their own companies and economy. Basically, the German commissioner Günther Oettinger acknowledged that.

OK, but what is the situation on the other front in the War of Independence, raising large Hungarian companies? This would be even more important than the previous theme, because the problem is not the multinational companies, but the lack of Hungarian companies. Orbán Viktor has often said that a main goal is the creation of a national capitalist class.

– We need successful entrepreneurs with large amounts of money, if not, everything in this country will be taken by the foreigners. In my opinion, when you speak out against the Hungarian rich class, you are guilty of collaborator policy.

The War of Independence has a demarcation line. It is possible to divide the economical sectors in two areas: one in which independence is to be achieved, and one which is to be left alone.
In sectors producing for the Hungarian market and thus unable to go abroad – for example media, advertising, retail or road construction – the government is brave enough to challenge the foreign companies. We can see the companies enriching themselves.

– I did not add up everything, how much it is. I have wealth, of course, but I can’t judge how much that is.
– Last year Mészáros Lőrinc did even better: his worth of 8.4 billion almost tripled last year, reaching 23.8 billion forint according to estimations, making him the 31st richest Hungarian.
– Mészáros Lőrinc and family increased their wealth 5-fold last year. He appeared in the hotel business, in the media, increased his real estate worth number of construction companies, his wife and children bought over 1500 hectares, what’s more, the worth of the gas fitter and mayor of Felcsút will reach 120 billion forint.

Automobile industry, chemicals or electronics are different. These plants can leave the country anytime to set up shop in Romania or China. They are not primarily producing for the Hungarian market, which is why the government will not touch these sectors at all. Instead, like we saw earlier, they are treated very well.

So this is a war of independence that does not deal with the real roots of the dependence, but instead uses the war ideology to help a small circle prosper enormously.

Not surprisingly, the new system required the demolition of the constitutional state, because the redivision of wealth would probably fall short on first inspection. Without public prosecution, there are no limits anymore.

Bechtel scandal, Vizoviczki scandal, the Roma self government financial scandals and the MNB foundations. No word about these issues by public prosecutor Polt Péter, who stated to only talk about the proceedings of the 2015 report.

– I state that the public prosecution fully fulfilled the expectations as held in the constitutional state.

Familiar? A Hungarian system builds the props of something but happens to forget to introduce the main part? Let’s return to Melanisa!

This was the topic of the previous part. The western concensus built the requirements for capitalist growth and waited for the results. The next system – denouncing the previous one – built a set of new props – the War of independence – and waits. But every system has losers, and both systems need an ideology to explain the masses to hold on and wait for better times. After the transition, the ideology was as follows: liberalization is the only way to freedom and democracy. Accordingly, the situation was explained to the people by the elite. This narrative finally lost persuasive power during 2008, the frustration and anger of that period proved to be fertile ground for the 2010 overhaul. Although it is true that even in the of Orbán Viktor system things take place without consent of everybody, still the new ideology successfully pushes the view forward that this political system is the only collateral for retaining the Hungarian way of life.

– We don’t need fences, let people come in as they please. Later, they will take away everything, anyway. That isn’t a problem either, if only the power would remain, the country, our beautiful Hungarian country, our faith, our houses, wives, everything, it doesn’t matter to them, only power, but
we have our opinion and that is: don’t be afraid, don’t be afraid, look each other bravely in the eyes

So that is the situation repeating itself over and over.

– Of course, there will always be people who don’t like it. But what can we do about it? A system that everybody likes, is impossible to make. What is liked by Weis Manfred, is disliked by the working camerad in the Csepel factory.

– We came from a society where they told us for years that capitalism, and socialism and everything, we believed that, and now here is the end and we don’t know what is happening and who we are. You think you are in a swamp and we have to go somewhere, but where do we go? What direction? Who lied to us? When did they lie to us and why? How could they lie to us? Let them give an answer!

– After four years, we can now clearly see that in 2010 a real system change took place. The second in 20 years. We changed the political and economical system that was build after communism. Moreover, let’s be honest: we replaced the system that we ourselves have helped to build.

These ever changing new systems bring along new props that, in the beginning at least, always look essential. They counter real disappointments and truly felt frustrations, building on the total denial of all of the previous systems. Every one of them promises the Hungarian society that things now really are going to change for the better. And this will take until the circumstances change again and the next collapse will follow.
This doesn’t mean that all of these systems are equal in value and worth. Neither does it mean that the respective politicians have to be excused.
And most importantly, mentioning outside circumstances does not imply that there is a world wide conspiracy against Hungary formed and enacted. It does not mean that an external power is responsible for the problems of Hungary, but instead it means that Hungary in the global economy is like a boat in open see. The storm doesn’t crush the boat because the storm is evil, but simply because that is what happens to boats that are not strong enough – regardless what the actual commanding captain is just screaming.

There is a huge chance that the next system will have the same basic fault. If we can not break out of this loop, future generations of people will be having the same problem, asking themselves the same question we asks ourselves now: how did we end up like this?

5376: Support for the Apocalypse Survivors’ Tribe collapsed, after the prolongation of the drinking water plasma crisis. The Alliance for Order after World’s End prepares to take over control. Young people have enough after 3000 years, rejecting every political party. The Tribe leaders offer the transtribal hunting society tax exemption on certain inner organs of the community.


Verkiezingen 2018: het jachtseizoen is NU geopend!

ongersman.nlDe afgelopen week werd bekend dat de Jobbik, vanwege ongeoorloofde campagne-financieringen, een boete opgelegd heeft gekregen van 662 miljoen forint (ruim 2 miljoen euro), zonder mogelijkheid tot beroep. De ÁSz, zeg maar de Rekenkamer, had bepaald dat de steun die de partij ontvangen heeft tijdens de vorige verkiezingscampagne in 2009/2010, de regels heeft overschreden. Het gaat over de reclame-diensten die Lajos Simicska ter beschikking heeft gesteld. De boete, zo stelt het Jobbik bestuur, kan de partij ten gronde richten. Er is dan ook een inzamelingsactie begonnen die na vijf dagen 27 miljoen heeft opgeleverd.

Op as vrijdag (15 december) volgt er een ‘pro-Jobbik’ demonstratie in Boedapest, tegelijkertijd een belangrijke test voor de bereidheid tot samenwerking onder de oppositie: in hoeverre dienen ze deze partij te steunen. Iedereen lijkt wel wat anders te zeggen, waarbij de één stelt met het meedemonstreren niet zozeer voor Jobbik, maar vooral voor naleven van rechtsstaatprincipes te demonstreren (a la Voltaire en vrije meningsuiting voor iedereen), de ander wonderwel juist in dit geval de regels van de rechtsstaat meent te moeten eerbiedigen en de acties van Simicska niet ongestrafd meent te willen laten (Kétfarkú Kutyapárt). Momentum en LMP gaan overigens wel, MSZP, DK en PM gaan niet demonstreren aan de zijde van Jobbik.

Even terug naar wie er van de partij zal zijn in 2018:

Van de MSZP zei de vorige MSZP-lijsttrekker László Botka bij zijn afscheid dus dat er buiten en binnen de partij krachten zijn die Orbán helemaal niet wensen te verwijderen. Oftewel: interne strubbelingen en achterklap tieren welig over, door en benevens de oeroude onderonsjes en eentweetjes van de politieke machtsblokken van weleer. Toch blijft de MSZP – met de Jobbik – één van de grootste oogsters van anti-Fidesz sentiment op het platteland. Maar misschien dat er nu echt een frisse tegenwind opsteekt voor Orbán: Lijsttrekker voor de MSZP, zo is recent bekend geworden, wordt de outsider Gergely Karácsony, afkomstig van de partij Párbeszéd (Dialoog) en de huidige burgemeester van het Boedapest stadsdeel Zugló, dat als één van de weinige qua burgemeester niet in handen is van Fidesz.

In 2014 behaalde Összefogás 2014, de alliantie van MSZP en vier kleinere linkse partijen, 38 zetels (29 voor MSZP). De overige partijen waren de volgende:

  • DK is de partij van coulissenstuk Ferenc Gyurcsány, die maar niet lijkt te snappen dat het oprollen van een systeem niet door het systeem zelf kan gebeuren
  • Együtt, de partij van Gordon Bajnai en van Péter Juhász, de laatste één van de grootste critici van het beleid in Boedapest
  • Párbeszéd, de partij van Gergely Karácsony
  • En de MLP, de Hongaarse Liberale partij van oudgediende Gábor Fodor (ex-Fidesz, ex- SzDSz)

De LMP is al sinds 2009 een volwaardige alternatieve partij die een frisse wind probeert te laten waaien. Kopstukken zijn de onvermoeide Bernadett Szél en de anti-corruptie-held (ook ex-Fidesz, geen slechte combinatie) Ákos Hadházy. Ook PM’ers Gergely Karácsony, Timea Szabó en Rebeka Szabó, en Együtt-kopstuk Péter Juhász behoorden ooit tot LMP; András Schiffer is in juni 2016 als leider van de LMP gestopt. Mogelijk vanwege dit roerige verleden staat het LMP bestuur niet erg te trappelen om nauwe samenwerking aan te gaan met andere partijen: ze hebben hun kieslijst al ingeleverd. Echter, zolang het de Fidesz lukt deze partij in de hoek van de hashkikkers en van vluchtelingen- en transgenderknuffelaars te duwen, hoeven ze hun tong alleen in het parlement te vrezen – en dat haalt de televisie toch maar zelden.

Momentum, tenslotte, is een interessante nieuwkomer deze keer met als leider András Fekete-Győr. Een zeer jonge, op Europa gerichte beweging en partij waarbij Fidesz flink moeite heeft ze aan te pakken. Hun voorlopige hoogtijdagen beleefden ze begin 2017 rond het referendum over de Olympische Spelen, waarbij ruim de benodigde hoeveelheid handtekeningen (266 duizend) op werd gehaald voor het houden van een referendum – wat op zichzelf al een behoorlijke presatie is – waarna de regering de eer aan zichzelf hield en verkoos af te zien van het willen houden van de Olympische Zomerspelen 2024. Sindsdien versterkt Momentum de regionale en lokale basis en hebben ze aangekondigd mee te willen doen aan de verkiezingen in 2018.
Bron: Republikon /

Hoe zit het met de populariteit van de diverse politieke partijen? Volgens staat de oppositie er helemaal niet rooskleurig op. Onder de stemmers met partijvoorkeur groeit de populariteit van Fidesz alleen maar. De overige partijen wisselen wat zetels, Jobbik verliest. Maar uiteindelijk moet natuurlijk de grote overgebleven groep van zwevende kiezers – 40% – de doorslag gaan geven.

Geen wonder dat de campagne dus hard gespeeld gaat worden.

  • Jobbik gebruikt nu merkwaardig genoeg de in wezen diep anti-fascistische slogan “Vandaag zijn wij aan de beurt, morgen jullie!”
  • Fidesz is hard bezig om Gergely Karácsony (zie onder) in de zeik te zetten (bij Origo verscheen een tape-opname waarin hij stelt dat hij ‘het kan missen als kiespijn’, die lijsttrekkersrol)
  • LMP heeft een lijst uitgedeeld met de criminele activiteiten waarvoor de Fidesz-coryfeeen vervolgd zullen gaan worden, na de verkiezingen

Blijft over de vraag hoe de oppositie nu de meeste kans heeft om een klap uit te delen, straks over een maand of vier.

Volgende keer: campagne voeren in tijden van cynisme.

Hongaarse verkiezingen 2018: oude zakken OK – goede wijn ver te zoeken

In het voorjaar van 2018 – precieze datum nog onbekend – is het weer zover. Hongarije mag naar de stembus. De grote vraag is natuurlijk of de parlementaire hegemonie van Fidesz-KDNP deze keer wel gebroken kan worden, en hoe dan? Tijd om de balans op te maken en de kaarten te schudden!

Echt overzichtelijk is het speelveld momenteel niet. Waar Fidesz-KDNP vanuit een relatief comfortable positie zich al heeft gepermitteerd een weinig opzienbarende kieslijst in te dienen, lijken bij de oppositie de gelederen slechts in één opzicht gesloten: Orbán moet weg. Hoe, dat is dan natuurlijk vers twee.

Hoe zat het ook al weer met die verkiezingen?

Zoals bekend begon de echte opmars van Fidesz-KDNP in het jaar 2010. In dat bewuste revolutie-jaar, zoals Fidesz het graag betiteld, behaalde de partij 53 % van de stemmen en 68 % van de zetels. Dat was nog met het oude twee-rondes systeem, dat ook toen al trekjes had van the winner takes it all.  Zo populair is Fidesz in ieder geval sindsdien niet meer geweest, al zul je dat aan hun zetels niet snel merken.

De tweederde meerheid heeft Fidesz in de eerste jaren effectief ingezet om, onder andere, het kiesstelsel grondig te renoveren. De twee rondes werden afgeschafd, het totaal aantal zetels ging van 386 naar 199, de verhouding tussen direct verkozenen van districtlijsten en de toegevoegde zetels van de landelijke (compensatie-) lijsten veranderde en al met al werd het nieuwe stelsel er één met het oog op ‘de gevestigde macht houdt het all‘. Lang is er gedokterd, vooral, ophet optimale aantal en de optimale vorm en samenstelling van de kiesdistricten.

In 2014 haalde Fidesz met 45% van de stemmen dan ook nog steeds 67% van de zetels tegen de overige partijen met 55 % van de stemmen dus 33%. De tweederde meerderheid in het parlement raakte Fidesz-KDNP in 2015 echter kwijt, vanwege plaatselijke verkiezingen voor twee tussentijds vrijgekomen zetels. De zetels gingen allebei naar de Jobbik.

En dan nu wat over het wat nu menu!

Om Fidesz KDNP te kunnen verslaan is derhalve meer nodig dan veel splinterpartijtjes met mooie namen. Zeker gezien de extra complicatie dat de kiesdrempel voor een enkele partij op 5% ligt, maar bij lijstverbindingen van 2 alweer op 10%, en van drie dus op 15%. Pogingen tot het maken van lijstverbindingen en andere samenwerkingsverbanden zijn dan ook al zo oud (en vaak onvruchtbaar) als slechte wijn zelf. Verder ligt de lat nu ook hoger: niet alleen de poppetjes van Fidesz dienen te worden verslagen maar ook het stelsel van bovengenoemde electorale loopgraven waar Fidesz zich zo comfortabel in heeft weten te nestelen.

MSZP, DK, Együtt PM en de Liberalen hadden in 2014 de Összefogás 2014. Deze lijstverbinding kon toen rekenen op flinke belangstelling van de kiezers – een kwart van de stemmen en eenvijfde van de zetels. Na de verkiezingen viel het verband weliswaar weer uit elkaar maar de wil om samen te werken blijft aanwezig. Puntje van aandacht met deze club is wel, dat er bij de overige oppositiepartijen hardnekkige twijfels blijven over de daadwerkelijke bereidheid offers te brengen om het systeem te veranderen. We hebben het hier natuurlijk wel, o.a., over de MSZP, de opvolger van de oude communistisch-socialistische partij van weleer en de DK, de kloon-partij van diens favoriete kroonprins Ferenc Gyúrcsány. Corruptie onder MSZP-gelieerde regeringen was vroeger ook zeker niet onbekend. En een naar en uiterst besmettelijk aspect van het aloude ping-pongmodel van de Hongaarse politiek blijft nu eenmaal het fenomeen dat policiti van beider pluimage geleerd hebben om de oppositie mee te laten delen in de (corruptie-) opbrengsten, bijvoorbeeld om toekomstige bijltjesdagen te voorkomen. Dat de partijen van Összefogás 2014 het roer graag over zouden willen nemen zal best maar strafrechtelijke vervolging voor de enorme verduisteringen en malversaties die er de afgelopen acht jaar zijn opgetreden staat niet erg hoog in hun vaandel.

Hoezeer Fidesz ook haar best doet om het tegendeel te bewijzen, een dergelijke erfsmet lijkt minder van toepassing op de Jobbik. Natuurlijk is ideologisch niet elke partij ervoor te porren maar het belang van Jobbik bij het omverwerpen van het door Fidesz opgebouwde systeem is ontegenzeggelijk cruciaal. De partij staat aan rechterzijde van Fidesz en melkt aldaar de publieke weerzin tegen de omvangrijke corruptie en de onverkorte verpatsing en uitverkoop van het ‘vaderland’. Jobbik had in 2014 in absolute getallen iets minder dan de helft van het aantal kiezers dat Fidesz had en is in het parlement op dit moment de grootste oppositiepartij met 24 van de 199 zetels. Jobbik is als een pitbull die geen gelegenheid onbenut laat om de Hongaarse bevolking erop te wijzen hoe corrupt en hypocriet Fidesz bezig is. En met de afvallige ex-Fidesz media-tycoon Lajos Simicska (Magyar Nemzet Online, Hir TV) aan hun zijde hebben ze ook nog eens een aardig bereik bij de kiezers. Feitelijk is dit Fidesz’s meest gevreesde tegenstander.

In kort bestek ligt de wei dus helemaal open voor een twee-flanken aanval. Bijvoorbeeld, aangaande vluchtelingenbeleid. 1) Wie dol is op vluchtelingen of ze gewoon als mensen zou willen zien, die kan weg bij Fidesz en stemt voor een linkse partij; 2) Wie niet houdt van de dubbele moraal van Fidesz als het gaat om buitenlanders/vluchtelingen – rijke vreemdelingen (tegen betaling) wel toelaten, maar ook feitelijk naar Brusselse maatstaven ook meer asielzoekers toelaten dan je op basis van de bombastische zelfreclame zou geloven (dit is het hypocrisie-stukje, dus) die kan dus ook weg want die kan naar Jobbik! Zo simpel kan het gaan.

Vandaar dat ook Jobbik’s Gábor Vóna er regelmatig bij betrokken wordt als het gaat om strategische samenwerking om Fidesz van de troon te stoten. Prominente vertegenwoordigers van alle betrokken oppositiepartijen spelen al tijden openlijk en minder openlijk met de gedachte en de noodzaak tot nadere samenwerking. MSZP, PM en andere linkse partijen hebben alweer afspraken gemaakt. DK is wat voorzichtiger, terwijl het erop lijkt dat de echte vernieuwers op linkerzijde – de LMP en Momentum – het meest te lijden zouden kunnen hebben van al te innige samenwerking.

Maar daarover de volgende keer meer.

De week van: DE WAARHEID

ongersman.nlWie heeft het nog over De Waarheid, deze tijden? De krant met die naam is al minstens een eeuw dood. De laatste claim op dit terrein raakte eind vorige eeuw zoek. Vandaag de dag zien we dat de realiteit wilder is dan de wildste fictie. En thuis heeft zelfs de hond haar eigen internetbubbel.

Wie laat ik me dan nog wat zeggen? Zo glad als een witte raaf, die waarheid. Als er al ergens over gemekkerd wordt, dan zijn dat hooguit feiten.

Wil je iets van belang onderzoeken, zo leren we van Baron von Münchhausen, dan dien je er eerst een paar keer omheen te cirkelen. Zo heeft satire twee kenmerken. Ten eerste dat de werkelijkheid grondig, maar geniepig, wordt verdraaid. Ten tweede dat het eigenlijk grappig hoort te zijn (maar dat staat of valt natuurlijk onder de eerste factor).

De eerste keer dat het blote facebook-verhaal langskwam bij Zondag met Lubach, dacht ik al dat het een parodie was. Toen het daarna bij Pauw verscheen, werd het vrijwel zeker. ‘Jeroentje’ Pauw opteert voor de overtref en wacht nu nog tot mijn muntje valt . Op zich wel fris en verheffend, zulke pogingen, maar – en mogelijk spreek ik ook voor u – als ik in de maling genomen word, wil ik daar graag wel zelf bij blijven.


Een ernstiger kwestie dan. De verdachte vliegtuigen van Kamerlid Pieter Omtzigt. Wat betekenen die sms’jes? Erste Viel Gut-gevoelen van ongersman: die kamerheer is – zoals doorgaans – wel goed bezig. Als Xander vd Wulp (aangeschoven bij dezelfde Pauw) dat ook vindt, dan moet het wel waar zijn.


Leermomentje deze week:

Waarheid bestaat nooit alleen en ondanks het alternatief is het lang zo gek nog niet.

Bericht uit het laatste huiselijke (gemeente-)huis

ongersman.nlOngersman komt graag in Budaörs. Kent u dat? Het ligt aan de M1-snelweg vanuit Boedapest naar het Westen en inderdaad is het daar een beetje alsof je al in Europa bent. Echt een beschaafd stadje, alles in aanmerking genomen (beschaving heb je in Ongersman’s Woordenboek – wel gejat, natuurlijk – als het verschil tussen voorschrift en werkelijkheid klein is); aardige mensen, beetje Swabisch wellicht, fijne zelfstandige burgemeester, met, natuurlijk, een hele hoop geld vanwege de ondernemingen daar. Maar dat geld wordt ook zichtbaar verdeeld onder de bewoners in de gemeente.

Enfin. Die gemeente, dus. Dat bruggehoofd. Zo’n burgemeester.

Met dit facebook-bericht:

Vrijdagochtend werken we in het gemeenthuis en één van mijn collega’s wijst me op iets vreemds buiten. Drie schilders zijn daar net klaar met een roller. Het overgeschilderde plakaat was er één van de Jobbik. Ik hoef, geloof ik, niet uit te leggen hoe ver de ideeen van die partij en die van mij uit elkaar liggen. Echter, wat hier gebeurt, werpt ons terug in de meest miezerige dagen van de “Komcsi” periode. Van ons geld (de schilders zouden nuttiger dingen kunnen schilderen), aangestuurd door een dame van het overheidsagentschap en onder toezicht van twee agenten (de politie daarvoor gebruiken is helemaal het toppunt) brengt de macht een politieke organisatie tot zwijgen.

“Ik ben het met geen enkel woord van u eens maar zal tot mijn laatste adem strijden opdat u uw mening zult kunnen blijven verkondigen” (Voltaire)

(Péntek délelőtt dolgozunk a hivatalban, s egy munkatársam hívja fel a figyelmem, az iroda ablakán keresztül látható furcsa dologra. Azonnal lementem, mert nem hittem a szememnek. Egy festőhengerrel épp végzett három festő. A lefestett plakát a jobbiké.
Gondolom, nem kell magyaráznom, súlyos távolság van a nevezett párt és az én nézeteim között. Ami azonban itt történt, az a legócskább “komcsi” időszakot idézi. A mi pénzünkön (a festők végezhetnének hasznosabb munkát) a kormányhivatalos hölgy instrukciói mentén kirendelt rendőrök felügyeletével (őket meg ilyenre felhasználni végképp gyalázat!) fojtja bele a szót a hatalom az egyik politikai szervezetbe.
„Egyetlen szavával sem értek egyet, de utolsó leheletemig harcolni fogok azért, hogy véleményét szabadon elmondhassa”. /Voltaire/

Het heeft allemaal te maken met die plakaatwet van enige tijd geleden. Nee, niet vanwege al die grauwe Soros-plakaten die dit jaar de kerst lijken te moeten gaan inluiden. Ze moeten juist al die plakaten hebben die je niet kunt zien. Die arme kleine ongeboren plakaatjes, die! Die paar dozijn die over heel Boedapest verspreid hangen (of hingen: die van Momentum werden volgens de al snel gemold – maar dan zonder assistentie van politie).

En Soros zag dat het slecht was.


Leestijd: enkele minuten

ongersman.nlBent u ook zo dol op lijstjes? Er komt er weer eentje aan en Ongersman kan er bijna niet van slapen. Waar zal Hongarije staan op de Legatum Prosperity Index 2017? Deze belangrijke, vergelijkende indicator voor landelijk welzijn wordt elk jaar in november gepubliceerd. Nog eventjes!

Tot die tijd dan: the making of …

Correspondenten, die een punt maken waaraan zijzelf of sommige lezers nog kunnen twijfelen, of juist één dat op het relaterende medium met overgrote regelmaat herhaald wordt en om die reden van tijd tot tijd een verse kwak fundering behoeft, nemen graag bekende, in het algemeen bewonderde en (of) anderszins buiten verdenking staande figuren in de arm om punt in kwestie te pitchen, helemaal als genoemde figuur grossiert in wat moeilijkere onderwerpen of glibberige doorkijkjes op hellende vlakken.

Michel Houellebecq, dus. Hij begint zijn essay over de Amerikaanse sci-fi schrijver HP Lovecraft met de opmerking dat mensen die boeken lezen, het vaak wel een beetje gehad hebben met de wereld. Een kernachtige uitspraak die, indien uitgebreid naar andere takken van kunst, waarschijnlijk op alleen lexicologische bezwaren zal stuiten.

Dergelijke grasduiners leggen rondom genoemde wereld dan zelf weer wel allerlei knellende verbanden – zij zullen dat inzicht of wijsheid noemen. In kort bestek tekens die ze om zich heen menen te herkennen en denken te kunnen lezen en accuraat in elkaar te kunnen passen. Neem wat ‘songtekst van eind jaren 80 popgroep’, wat ‘nieuwe schrijfster met rare blik’ en voeg daaraan toe ‘talkshow als iedereen voorbeeldig geroerd wordt door de blijk van (on) vermogen van een (on) ingewijde in dit of dat (on) geval’.

Het resultaat: zo objectief als zebra!

ongersman.nlEn gelukkig dat we zijn, even! Tot de Kraft of, voor mijn part, de cafeïne op is en de misere druppend aandringt. Want de ander had gisteren mogelijk ook wel een inzichtmoment – maar dan van andere snit! Met bijvoorbeeld ‘Messi’s moves’, ‘Manouche de buurkat’ en ‘Flipje van Tiel’ om het af te toppen. En zo parttime sharen we ons fantastische universum tot we allemaal een gelijk hebben.

Vlug terug naar Houellebecq, nu. Ongersman, voor één, houdt wel van mensen die zich elegant weten te onttrekken en aan durven te stippen dat het allemaal niet zo heel veel zou moeten uitmaken (of een ander fijn perspectief aan durven te dragen wat verlokkelijk mag heten; laat het svp wel – want daar gaat het misschien nou net om – iets zijn wat we zelf van binnen al weten of waarvan we op zijn minst vinden dat anderen het nog te weinig beseffen (voor de puristen onder ons)). Tenminste hier en nu. Voor ons en dusver, in elk geval.
Legatum Prosperity Index 2016:
Ranking bep. landen 2009 – 2016

De consensus lijkt namelijk te leren dat het vermijden van aan stress gerelateerde lichamelijke klachten van ambtenaren vooralsnog belangrijker wordt gevonden dan het opzetten van werkkampen voor andersdenkenden. Tenminste, onder ons en voor de meesten met wie we ons stukje waarheid nog pretenderen te delen.

Houellebecq heeft in 2016 in het openbaar niet gereageerd op de 18e plaats van Frankrijk op de landenranglijst van Prosperity.

Ongersman houdt het in de gaten.


Lezersvraag – Hungarian Dark Democracy: fractal of ouroboros?

ongersman.nlNa een maand relatieve afstand is ongersman in no-time weer helemaal verstrikt geraakt in de loops van de Dark Democracy. Zo zeer zelfs, dat het onvermijdelijk wordt geacht de hulp van de trouwe lezers in te roepen om weer enige vat op de zaak te krijgen.

De vraag: is de Hongaarse politieke werkelijkheid nu een manifestatie van het Babuschka-effect of van het Droste-effect?

Om bij het begin te beginnen: men neme de plakaat-wet. Deze vorige week door president Áder ondertekende wet is volgens boze tongen namelijk een duidelijk 3D grensgeval. Op het eerste en tweede gezicht van een type ‘de schaamte voorbij’ wettelijke knip-en-plakmaatregel, bedoeld om de niet-regeringsgezinde plakaatplakplaatsen – natuurlijk gaat het hier over de Jobbik en de herboren anti-fidesz mediamogul Simicska – te beperken met het oog op toekomstige tegencampagnes. Jobbik maakt dan ook heel bijzondere plakaten die, hoe meer modder ertegenaan gaat, des te scherper lijken te worden. Koekje van eigen deeg, noemen ze dat in Brussel, maar de opperste Fidesz wil geen polonaise in de keuken.

Volgens zijn er serieuze argumenten de wet voor normcontrole terug te sturen naar het grondwettelijk gerechtshof. Zo zouden aangelegenheden van partij-financiering grondwettelijk gezien thuishoren in de categorie ‘tweederde meerderheidsbesluitvorming’ (noot: een meerderheid die Fidesz niet meer heeft). En laat de plakaatkwestie nou opgelost zijn met wetgeving bedoeld voor bescherming van stadsaangezicht.  Hoezo de schaamte geloosd?

Enfin. Nu wilde Jobbik deze zomer een plakaatcampagne beginnen. Tegen het Fidesz-bewind, tegen corruptie, voor eenheid in het land, voor alternatieven voor de zittende macht, voor de toekomst. Kortom:  alles wat er maar op zo’n plakaat mocht passen. Maar dat wordt ze nu extra lastig gemaakt. Ze mogen namelijk nog maar twee weken hangen, die plakaten – daarna worden ze vast lelijk, of zo.

En zo, dames en heren, komen we bij de hamvraag van deze keer. Is het gebruiken van democratische verworvenheden om democratische verworvenheden tegen te gaan, nu een voorbeeld van een:





Babuschka-effect of Droste-effect?

View Results

Loading ... Loading ...






Dark Ecology (f)or Dark Democracy
(link opent doc op de VPRO website)

Deze post wil aan de gang met de Dark Ecology van Timothy Morton. Daarvoor is echter geduld en een lange aanloop nodig, niet in de laatste plaats omdat ongersman het betreffende boek nog niet helemaal uit heeft. Vandaar dat we hier kunnen spreken van een tweedelig feuilletonnetje en ook nog eens één, waarvan nu al duidelijk is, dat het einde – deel 2 dus – nog volledig in mist gehuld is. Optimisten mogen dit alvast beschouwen als een oefening in Morton’s Object-Oriented Ontology maar dat hoeft niet per se.

De goede man zelf figureert als één van de nieuwe kunstenaars in de tv-documentaire van VPRO Tegenlicht: Cultuurbarbaren. Dat er veel meer aan bod lijkt te komen dan ‘alleen’ de rol van kunst en kunstenaars in de huidige wereld – zoals de leader het wil hebben – is een vette toegift. Wie de Cultuurbarbaren uit de doc uiteindelijk zijn mag u overigens helemaal zelf uitmaken.

Waar reflecteert kunst nog op als kunst zelf – in de eerste plaats als consumptie-artikel en wel gesponserd door Unilever of Heineken – volwassen bestandsdeel is gaan uitmaken van de primaire cultuur? Dan blijkt dat er naast de schatrijke en oervervelende kunstemakers er ook al legio interessante mensen rondlopen die waarachtig alternatief, actief en geengageerd werk leveren. En tussen die kunstenaars en performers verschijnt Timothy Morton met een trip naar Nikel, een troosteloos Russisch mijnplaatsje.

Dat deze plaats ontstaan is vanwege, en ook vanaf het begin al aangevreten wordt door de grondstoffenwinning ter plekke, lijkt nou net een mooi voorbeeld van de loops waar Morton wel pap van lust. Hoe de excursie nu kunst vormt, kon overtuigender maar linksom of rechtsom omvat zijn verhaal veel meer dan dat.

Waaronder de Dark Ecology, dus. Een stimulerende gedachtenstroom, de verslaglegging van een state of mind (zijn redacteur had hem wat korter kunnen houden) waarin betoogd wordt dat de plek die mensen innemen op de wereld (in het ecosysteem) structureel verkeerd wordt beschouwd, zodat alleen met een grondige verandering in de relatie tot de ons omringende wereld er een kans is dat de Zesde Massale Uitstervings-Gebeurtenis (waarvan naar alle waarschijnlijkheid wij ook substantieel deel zullen gaan uitmaken) zich niet zal voltrekken. Wat in concreto nodig is, is een overstijgen van de wij-zij denktrant. Veel elementen van zijn verhaal zijn niet (helemaal) nieuw maar het kader dat hij erbij geeft, maakt het tot een veel plezieriger uitdaging.

De analyse begint met de gedachtenval waarin we al zitten sinds de allereerste agrarische samenlevingsvormen (en de vorming van het schrift) in het 12.000 jaar oude Mesopotamie. Om zekerheid te creeren en plagen af te weren, zo vertelt hij, zijn de opportunistische jagers/verzamelaars langzaam overgegaan tot het controleren (en rubriceren, determineren, (de-)ontologiseren) van de landbouw-samenleving – waarna noodzakelijkerwijs de industriele samenleving ontstond. Kort gezegd: we hebben ons boven de ‘natuur’ geplaatst en proberen de ‘natuur’ buiten te houden.

De bijgeleverde filosofie zoals wij die kennen, inbegrepen de traditionele kritische theorie, was en is door en door antropocentrisch en in die zin onbruikbaar bij het inschatten van onszelf tov de ecologische toestand. Via het strippen van Kant’s waarnemingskunst en zijn subjectiviteitsbegrip (alles wat we waarnemen is gekleurd) en het pimpen van Marx’ materialistisch nutsbesef (de ijzeren economische en historische wetmatigheden) wil hij een lans breken voor een derde rail: die van protectie by proxy, waarbij de mensheid verantwoordelijk is/was voor de Zesde Massale Uitstervings-episode, en waarbij mensen eventueel nog iets kunnen betekenen bij het afwentelen van de gevolgen (maar zie onder).

Morton speelt veel met centrale begrippen om zijn publiek wakker te krijgen. Zo heeft hij oneindige problemen met het gebruik van het woord natuur en natuurlijk. Polemische redenaties – als zou elk nationaal park een vuilnisbelt moeten bouwen, want dan neemt de biodiversiteit (soorten per oppervlakte-eenheid) alleen maar nog meer toe – kenden we natuurlijk al uit de natuurbescherming. Dat natuur in het vervolg daarvan een hyperobject blijkt te zijn, – een (deel-) verzameling van entiteiten, gekleurd en wel, die – als er al zoiets bestaat – verre zal staan  van het fenomeen waaruit wij antropocentrische mensen menen dat het bestaat – is vervolgens ook wel een open deur. Natuurlijk weet in West Europa niemand nog zeker wat (oer-)natuur zou moeten zijn, laat staan welke daarvan ‘meer’ waard is en waarom. Dit is geen weten, dit zijn geen feiten maar behoort tot de esthetica. Een kwestie van smaak, boud gezegd.

Ecologie is een iets ander beest. Dat heeft meer te maken met processen. Met loops en netwerken, interactie, waar Morton zoals gezegd eveneens dol op is. Stam van het woord ecologie is natuurlijk Oikos, wat naar huis verwijst. Sinds jaar en dag staat ecologie in het dagelijks taalgebruik voor levensvormen, niet levende elementen en energiebronnen die in onderling verband staan, waarbij – elk volgens een eigen dynamiek – in hun gezamenlijke totaliteit een dynamisch evenwicht nagestreefd wordt of lijkt te worden (iets van dien aard). Ecologie als geavanceerde huishoudkunde. Waarbij de relaties weliswaar ten dele bekend of kenbaar zijn maar waarvoor in overgrote mate het tegendeel geldt.

Dark Ecology, dan, is daar de krakersversie van. Een revolutionaire vorm van eco-centrisme, donkerder dan deep, met meer loops dan welke de menselijke wetenschap kan pretenderen te overzien of op te lossen. Denk voor de gein aan een boot. En daarvan zijn wij mensen dan noch de kapitein, noch de lading, noch de vlag, maar slechts een plank in de romp (boven de waterlijn) of een stukje van de reling. Zonder essentieel te zijn, dus. Maar als we schipbreuk lijden, door ons toedoen, dan ligt die boot er binnenkort heel anders bij, en bij de eersten die jammerlijk overboord en kopje onder gaan, horen wijzelf. En onder elkaar gezegd en gezwegen, zijn wij degenen die daar het meest (bewust?) onder lijden. Als dat er toe mocht doen (zie onder).

Natuurlijk is het verleidelijk om bij een totaalombouwproject zoals Morton dat voorstelt, jezelf allerlei projecties toe te staan, alsof het verdwijnpunt wat het in feite slechts is, geinverteerd zou kunnen worden tot zenith. Net zo verleidelijk is het je af te vragen wie die Morton dan toch wel niet is, dat hij vrijwel als enige in de gaten lijkt te hebben dat al die mensen gevangen zitten in de agrilogistische fuik? Dat hij na 12.000 jaar nou net wel de deur heeft gevonden waardoor we onze grot uit zouden kunnen?


Zoals gezegd, het boek is nog niet uit. Ik stel me zo voor dat het in de tweede helft veel over politiek zal gaan. Over activisme, over uitdagingen en het oplossen van problemen. Wat is dan wel de juiste houding? Morton zegt nogal wat en dan schep je ook verwachtingen, nietwaar?

Want natuurlijk (ik probeer dat woord echt minder te gebruiken) lijkt de relevantie direct om ons heen aanwezig. Als je de dark ecology bril opzet, wordt de stap naar dark democracy een voor de hand liggende. Morton heeft ook al ergens gezegd dat geen enkele huidige bestuursvorm in staat is om te zorgen voor generaties die nog niet geboren zijn.

Wie ermee kwam de afgelopen weken weet ik niet meer maar iemand merkte op de televisie op dat over vijftig jaar ‘democracy – as WE know it NOW’ beschouwd zal worden als een uitermate sympathiek edoch in essentie wezensvreemde bestuursvorm (woordelijk iets anders gezegd, maar de strekking was ongeveer dat, ongersman).

Bij nieuwsuur slaan ze elkaar echter nog steeds enthousiast op de schouders als ze het erover eens zijn hoe fijn democratisch (in dit geval: tolerant) we bezig zijn. Zo had onderzoek aangetoond dat een begripvolle bejegening van schuldenaars een beter resultaat oplevert voor incassobureaus. In de studio: “Nou, daar kan Erdogan met zijn bodyguards nog wat van leren!”

Kijkersvraag: hebben ze een punt, ja of nee?

Want even later in dezelfde uitzending zitten we in Giethoorn, waar ‘op zich heel aardige’ Chinezen (toeristen?) wel eens de tuintjes van de mensen binnenstruikelen bij het fotograferen van dit voor hen bijzondere fenomeen (huisjes aan het water). Dan komen de bewoners om hen er vriendelijk weer uit te dirigeren – sommigen zetten al bordjes neer in het Manderijns. Stemming in de studio: “Ach ja, het zijn net kleine kinderen!”

Als volgens de internationale verhoudingen vandaag de dag, China de VS en Europa al jaren aan het lijntje heeft als het gaat om financiele macht, is dan een begrip als ‘eigendom’ niet langzaam aan herijking toe? Je kunt je afvragen of wij inmiddels niet allemaal Madurodammannetjes en -vrouwtjes zijn in een gigantische Chinese koekoeksklok. Zolang het nog duurt.


Follow-up: EU Parlement haalt Artikel 7 uit de koelkast voor Hongarije

In hoeverre dit buitenlands nieuws blijft – conform het bijgesloten Híradó-plaatje van de nationale televisie, is maar de vraag. Hongarije kan zich hoe dan ook voorbereiden op het in gang zetten van de uitvoering van de procedure naar de beslissing volgens Artikel 7, waarmee – let wel: in de long run – lidstaten hun stemrecht kan worden ontnomen.

Verder roept het parlement Hongarije op drie wetten terug te trekken: 1) de wet die de CEU onmogelijk dreigt te maken, 2) de wet die de civiele organisaties onmogelijk dreigt te maken, en 3) wetgeving aangaande de behandeling van vluchtelingen in de transitzone aan de EU (/Hongaarse) grens.

De Commissie dient verder de besprekingen over de gewraakte wetgeving voort te zetten en de uitgaven van Hongarije streng te controleren op corruptie. Dit alles vanuit de bezorgheid over de negatieve ontwikkelingen in Hongarije aangaande de rechtstaat, de democratie en de verbreiding van corruptie – en dat dit initiatief een test vormt hoe de EU zichzelf kan beschermen tegen een lidstaat dat de basiswaarden van de EU bedreigt.

Het voorstel werd gesteund door 393 parlementsleden, er waren 221 stemmen tegen en 64 onthoudingen.

Vanzelfsprekend moet er nog heel wat water door de Yangzhe voordat het daadwerkelijk zover zal komen dat Hongarije eruitgeknikkerd wordt maar het signaal is redelijk duidelijk. Waarbij dat van die test misschien nog wel het meest interessant wordt.

Verder buitenlands nieuws, dan:

– Bij het bezoek van Viktor Orbán aan de Oosterse top voor zijdekoopmannen en cyberpiraten begin deze week, bleek dat hij zijn mannetje ook prima staat tussen ervaren dictatoren en overige nestvlieders …



Breking: Szél (Westenwind) Bernadett en Bayer (Bromsnor) Zsolt aan de koffie!

ongersman.nlEn taart! Een waarachtig live en gedenkwaardige gebeurtenis voor allen die de polarisering van Hongarije afkeuren.

Vandaag bleek dat de wonderen de Hongaarse wereld ook nog niet uit zijn. Vrijwel alle media – van links naar rechts en onder tot boven – waren dan ook van de partij. De aanleiding was – in het kort – gelegen in enkele opzienbarende uitspraken en gebeurtenissen van de afgelopen weken. Eerst was er de al of niet geoorloofde aanwezigheid van civiele organsaties bij de bespreking van het betreffende wetsvoorstel in de parlementaire commissie. Toen kwam er een typische uitspraak van Orbán dat “de handen beginnen te jeuken”, met daarop de vertaling (lees: concretisering) van die uitspraak door Zsolt Bayer op zijn blog. Met als klap op de vuurpijl – al dan niet als oorzakelijke gevolg – enkele geweldadige incidenten die gericht waren tegen (vermeende) immigranten en demonstranten.

Wie er nu precies verantwoordelijk is voor de totstandkoming van het evenement is wat vaag. Bayer had al zijn excuses aangeboden voor zijn ruige uitspraken en heeft volgens index het initiatief genomen, terwijl Tasz ook deed alsof ze het georganiseerd hebben. Maar dat doet er allemaal niet heel erg toe. In kort bestek ging het behoorlijk geciviliseerde gesprek over de polarisering van het maatschappelijke en het politieke leven. Aan tafel zaten mensen van de mensenrechtenorganisatie Tasz, de geridderde Zsolt Bayer, het kamerlid van de LMP Bernadett Szél, activist Márton Gulyás (kwam later, moest blijven staan) en enkele ‘linkse’ en ‘rechtse’ journalisten.

Kort door de bocht lijkt het een nuttig evenement te zijn geweest. Natuurlijk was er sprake van het typische terug-verwijtgedrag (“… maar jullie zijn ook verkeerd bezig …!”) Bayer had bijvoorbeeld zijn lijstje bij zich met citaten die hij te ver vond gaan (niet zijn eigen, natuurlijk). Ook bij de oppositie zitten namelijk stemmingmakers. Szél trapte echter niet in de praatjes van Bayer over ’emoties die zo hoog oplopen tijdens het typen’: ze zou hem wel degelijk aan gaan klagen.

Tussen twee haakjes: we kunnen het niet laten, sorry. Cruciaal verschil tussen beide ‘kampen’ is natuurlijk wel dat Bayer, Fideszlid met een laag rangnummer, zoals dat zo mooi heet – a) zelf die dingen schrijft, b) in het regeringskamp/ op het pluche zelf zit, c) voortdurend die dingen produceert. Te goedkoop om dan de aanwezigen in de hoek te willen manoevreren waar zij a) in naam van de ‘oppositie’ verantwoordelijkheid zouden moeten aanvaarden voor allerlei dingen die zij niet zelf geschreven hebben, b) die daarentegen meer kans maken door waarachtig en terecht gefrustreerde oppositiebloggers en journalisten te zijn geschreven, c) terwijl zijzelf meestal zich in weten te houden.Maar nou laat Ongersman zichzelf weer polariseren, – haakjes sluiten …

Na anderhalf uur zweten en vooral water drinken was het einde daar. Echt schokkende dingen gebeurden er verder niet, maar er komt wel een wetsvoorstel waarin LMP voorstelt om opruiende uitspraken in de Hongaarse politiek en in tweede instantie in de samenleving voortaan sterker tegen te gaan. Gezamenlijk. Om het debat te behouden. En Bayer’s medewerking wordt daarbij gevraagd om dit bij ‘zijn’ partij Fidesz-KDNP aan te kaarten en te propageren.

Petje af voor allen! Nou ja, bijna.