Maslow’s ijsberg

MUPA - Paleis van de KunstenVooral Rusland maar ook Hongarije wordt wel eens een land van enorme tegenstellingen genoemd. Puissant rijke burgers – de super-suv stopt, de deuren gaan open en uit stapt hij – in niet-zo-heel-erg subtiel gucci, tucci en vermucci -ensemble / zij in uitgestorven bontmantel en dito wit-zwaar metalen schoentjes – waden door de modder op weg naar de nachtclub waar het op dat moment te doen is. Er is geen asfalt maar in de nacht van Moskou of Boedapest zullen zij oplichten als vuurpijlen (wat hun schoentjes betreft: net zo eenmalig). Niets nieuws onder de zon.

Wie kijken dat zo aan? De andere straatbewoners. Wist u eigenlijk dat er ook voor 1989 al punks waren in het oostblok? Keiharde straatpunks waar je een beetje bang voor moest en moet zijn. Geen keuzepunks, zoals u en ik dat wellicht ooit een blauwe maandag waren. Deze bedelpunks zijn zo arm als ze komen. En met hen de daklozen en zwervers.

De kleine lieden modderen intussen heen-en-weer tussen deze twee lagen. Die ritselen en worden geritseld, sjacheren van links naar rechts en terug met flessen drank of aardappels, koeiemest of handenarbied. Barter viert hoogtij, het westen – tenminste dat deel dat ruilhandel hip vindt – zou haar ogen uitkijken bij zoveel vooruitgang.

Bij de supermarkt in het dorp staat sinds een jaar of wat een container voor kleding en schoenen. Wat erin zit weet ik natuurlijk niet, maar afgaand op wat eromheen slingert – voor de graai neergelegd – is het met name geschikt voor mensen met één arm of been, zes tenen of minstens een stoma. Textiel is in zo’n overvloedige mate aanwezig – denk aan het gebruik van de west Europese lompen als brandstof in oost Europese huishoudens afgelopen jaren – maar toch kan iets dat nog bruikbaar is, niet beschikbaar worden gesteld. Tenminste niet gratis. Hoogstens geruild, wat natuurlijk niet lukt.

De rijke Russen begrijp ik. Een beetje. De bedelpunks respecteer ik. Ergens. De zwervers kan ik volgen. De barterprinsen en zij die tien jaar op de babykleertjes blijven zitten, zelfs daar kan ik nog in komen. Wat ik niet snap, dat is de nieuwe middenklasse. Over hun droom zal ik het niet hebben maar ook hij rijdt op vier wielen. Hun ouders hebben een generatie lang gesappeld. De babykleertjes van hun kinderen mogen niet meer de straat op. Maar zelf trekken ze spijkerbroeken aan die de punks nog slecht zouden staan:

– ragged ‘n’ greased –

Want dat is hip.

Insmeren met modder wordt dat misschien ook nog wel.

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.