KHF 5.2: Finale – molto nachtpittissimmo

mangalica smallTrouwe lezers van dit blogje hadden het waarschijnlijk allang in de gaten. Een dergelijk feuilleton kan geen finale hebben, want waar zou het heen moeten? Echte tragedies – die van pik-pak-poets – bestaan alleen in de kunst en vlak voor het hiernamaals. En voor blijspelen zitten we eenvoudig in het verkeerde land.

Dus: waar hadden we het over? Kijk naar buiten, door uw raam, en zie!
Er zijn geen vluchtelingen.
Er is geen politieke onderdrukking.
Er is geen Hongarije.

Wat er wel is?
Er zijn depressieve mensen.
Er zijn mensen zonder fantasie.
Er zijn mensen die zijn opgegroeid zonder het besef dat wat goed is voor de ander, uiteindelijk terugkomt bij jezelf.
Er zijn mensen die – op geen enkele leest dan ook – samen één zijn.
(Voor je het weet word je nog een rechtse bal, ook!)

Wat kunnen wij daar dan helemaal aan doen? Behalve de spijker op zijn kop proberen te slaan in liederlijke stukjes blog? Natuurlijk, zolang we niet voortdurend met de overige drie aanwezigen klagen dat er alweer zo weinig mensen zijn gekomen, kunnen we hier en daar best demonstreren voor een beter Hongarije (kon je eigenlijk demonstreren vóór iets?) Ik doe graag mee maar ik vergeet dat soort dingen altijd zo snel weer.

Je wordt er af en toe alleen zo verrekte eenzaam van. Ik bedoel, we houden waarschijnlijk allemaal wel van een apocalyptische film (met zombies!) op zijn tijd, maar soms lijkt het allemaal zo verdomd dichtbij te komen.

Of niet? Moet Cohn-Bendit zijn mond gewoon houden omdat hijzelf een obscuur verleden heeft? En Angela Merkel, omdat zij er niet bij was in Köln?

Anderen zijn vast beter in vergelijkingen en metaforen dan ik. “Opstandige adolescenten”; “de boys van Fidesz”, of, enkele van mijn ‘favorieten’: “de tijd zal alles helen”; “dit duurt nog minstens twee generaties voordat het is weggesleten”, tot en met: “politiek is toch ook maar een spelletje”. Die laatste drie hoor ik ook al twintig jaar …

Het zal allemaal wel, heel soms, eventjes. Maar die hypocrisie. En het badinerende van die ministers, woordvoerders en andere volksmenners die zich elke dag weer schuimbekkend en meesmuilend in het zweet werken om ons (en zichzelf?) in hen te doen geloven. Dáár zou ik ze voor straffen. Allemaal, van links naar rechts.

Want als iets is gebleken, dan is het, dat niemand van de heren (en dames) politici zich nog schaap tussen de wolven voelt.

KHF-discussie gestopt, maar niet gesloten

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *