Monthly Archives: August 2016

Lost in translation

ongersmanJournalist, publicist en presentator Zsolt Bayer wordt door Ongersman al langere tijd met stijgende verbazing gevolgd. In een land waar op straat ongeveer elk tiende woord een krachtterm is, moet je namelijk wel iets in huis hebben om nog op te vallen met je verhaal.

En Bayer valt op. Waarschijnlijk juist daarom – of vanwege zijn ‘verdienstelijke en voorbeeldige werk als journalist’ – heeft Bayer op de nationale feestdag 20 augustus de ridderorde van Hongarije mogen ontvangen.

Ook dat viel op: al 71 mensen hebben sindsdien hun ridderorde uit protest naar de Hongaarse president teruggestuurd.

Kritiek op de heersende politieke clan stuit doorgaans op één van twee mogelijke reacties. Meestal worden de schouders opgehaald en komen de bekritiseerden niet veel verder dan: “Nou zijn wij aan de beurt, jammer voor jullie!” En onbekommerd gaan ze verder met het plukken van de vruchten van hun electorale overwinning. Rondom deze doen-alsof-je-neus-bloedt- club van politici, managers en vriendjes zitten de nodige schoothondjes en mediaspinsters om de laissez-faire aan de massa te kunnen verkopen (zie bijvoorbeeld de campagnes tegen EU en multi’s, de door de Fidesz opgeklopte en warm gehouden hetze over de vluchtelingen en andere uitingen van culturele zelfbeschikking die de Partij de afgelopen 6 jaar uit de kast heeft weten te halen). Veel ongetalenteerde partijsoldaten en ongeinspireerde huurlingen die uit carriere-overwegingen hun journalistieke ziel (weer eens) aan de duivel hebben verkocht.

Zelden tref je iemand die zoveel haat in zich heeft opgeslagen, dat hij echt lijkt te geloven in de zwarter-dan-zwarte kanten van het Fidesz-gedachtengoed. Laat Zsolt Bayer er nou net één van die laatste categorie zijn. Hij bezielt in eigen persoon de onafgebroken kannonades van mensonterende retoriek, van stuitende polarisering, van middeleeuwse marginalisering, van op de persoon gerichte scheldpartijen, – van, in het kort, de totale onderbuik.

En in zijn knetterende eenzaamheid is hij één van de grootste buiksprekers van Hongarije. Een populistische vuilbek waar de wet nog maar net vat op heeft. Waar de regering nu ontzag voor heeft.

En die het niet waard is om vertaald te worden.

 

Gedachtengangsters: 1956 komt er aan

Nagy ImreIk ken een wat oudere man die van zichzelf denkt dat hij een held is geweest in 1956. Hij is er maar wat trots op en staat er graag mee in de aandacht. Verschillende mensen die hem kennen of kenden, die erbij waren, zijn het niet met hem eens. Niet dat hij per se ‘fout’ was, of zo, maar wat hij gedaan zou hebben – wapens over de Budapester bruggen smokkelen door controleposten heen, de koerier uithangen in het heetst van de strijd – dat is allemaal niet precies zo gegaan als hij het wel vertelt. Dat zei ook de heel wat timidere persoon met wiens veren hij uiteindelijk aan het pronken lijkt te zijn geslagen.

Het zij zo, oordelen hoeft niet. Er zit een luchtje aan maar dat zal na de Tweede Wereldoorlog in Nederland vaak niet veel anders zijn geweest: de grootste verzetshelden likten hun wonden en de kleinste muisjes krabbelden het snelste uit hun schuilplaatsen om vooraan mee te kunnen piepen. Omstandigheden en karakters spelen ons allemaal parten, om nog maar niet te hebben over ons geheugen.

De vraag is hoe we ermee om dienen te gaan in het heden dat ons gegeven is.

In 2006 was het vijftig jaar geleden dat de opstand plaatsvond. 2006 was het rampjaar van Gyurcsány – die zomer was de Öszödi speech ‘uitgelekt’ – en het werd een hete herfst. Alles ter rechterzijde leek zich in het centrum van Pest op te houden, vastberaden om munt te slaan uit de situatie. Radicale partijen en organisaties maar vanzelfsprekend ook Orbán met de Fidesz oppositie. De zetel van de Hongaarse staattelevisie werd bestormd – een meer dan symbolische daad – en daar werd bruut tegen opgetreden. De zachtmoedigeren waakten wekenlang bij de ‘Batthyány-örökmécses’ om Gyúrcsány’s vertrek af te dwingen, het leek nu of nooit. Hij vertrok niet maar zijn partij werd wel verslagen in de gemeentsraadsverkiezingen van dat najaar – maar dat is inmiddels geschiedenis.

Dit jaar, in 2016, wil de regering graag een wat feestelijker cachet aan de herdenkingen geven. Er is een nationaal lied gemaakt

en er wordt vanalles georganiseerd dat de ‘spirit’ van 1956 overeind moet houden. Een uitgelezen kans voor voor- en tegenstander van elkaar om zich te profileren.

In de MagyarIdők, bijvoorbeeld, wordt ingegaan op het bericht dat de VS een conferentie over 1956 afgelast heeft en dat de oorzaak van de afgelasting in de slepende, slechte verhouding zou liggen die laatste jaren tussen de Hongaarse regering en de VS is ontstaan.

De schrijver begint met vaststellen dat met deze actie de VS Hongarije als geheel schoffeert, al helemaal gezien de dubbele verantwoordelijkheid – in 1956 kwamen ze de Hongaren niet te hulp – waarover Amerika en andere westerse mogendheden nooit echt rekenschap hebben afgelegd. En omdat Orbán gekozen is door de bevolking, betreft een diplomatieke actie tegen Orbán een actie tegen hele Hongaarse bevolking. Zelfs – en nu wordt het interessant en ga ik vertalen – tegen de toenmalige vertegenwoordigers van het regime en hun afgezanten – de MSZP en geassocieerde landverraders, de ‘ballib’ schoothondjes van Soros, blabla. Vanaf hier:

Het gedrag van de Amerikanen is per slot een directe belediging van het hele land, als tenminste de berichten kloppen dat het hier gaat om een lesje voor de huidige Hongaarse regeringspolitiek. Inderdaad, beste ‘kameraden’, ook een belediging voor jullie, die deel hebben genomen aan het neerslaan van de opstand in 1956, in de schandelijke vergeldingen die erna plaatsvonden, en die er de reden voor zijn dat het land tot op de dag van vandaag zo ongelukking is.

U heeft namelijk de kans al gehad om uw niet bepaald verheffende verleden in de ogen te kijken, om in het kader van een gezamenlijke dialoog op weg te gaan op de niet bepaald makkelijke weg van de vergeving, om tezamen met de vernederden, de verstotenen, met de kinderen en de kleinkinderen van beide kampen voor eens en altijd de verzoening te verwezenlijken om daarna samen het land op te bouwen dat door u zo vaak op de rand van de afgrond is gebracht. Nu, aan de andere kant, is het mogelijk dat u denkt dat het een goed idee was om – tijdens de vijftigste verjaardag – de feestvierende massa uit elkaar te slaan, immers, in de tijd van Gyurcsány was er toch ook al een herdenkingsjaar in de VS, waarbij de titel van Minister van Buitenlandse zaken Condoleezza Rice’ speech was: “Hongarije als model voor de wereld”.

Ik kan de Orbán-fobicussen geruststellen: ook nu is Hongarije een model. Nu elke dag nieuwe bewijzen het daglicht zien hoe het lot van Europa met geld van George Soros door de zichzelf als globale ordebewaarder beschouwende VS wordt gemanipuleerd, is Hongarije een prachtig voorbeeld van hoe je zonder de bondgenootschappen te verslappen, toch weerstand kunt bieden en je kunt vermijden dat je je schikken moet naar de wensen van de sterkste. Hoezeer de provocateurs van Soros dat ook zouden willen!

Tegelijkertijd zal de globale Hongaarse gemeenschap, waaronder de succesvolle Hongaarse gemeenschap in de VS, het vreselijk jammer vinden als blijkt dat zelfs een buitengewone gelegenheid als de zestigste herdenking van 1956, niet genoeg aanleiding vormt voor het meest miniscule gebaar waarmee de superpower kan laten blijken dat het haar spijt dat ze er in 1956 niet was om te helpen, maar dat ze blij is, dat op dit moment de vruchten van de revolutie toch zijn gerijpt.

Vanzelfsprekend is met name de tweede paragraaf van belang en als relatiedeskundige stel ik hier vast dat er voor beide levenspartners – zij die of van de ene, of van de andere kant gemangeld werden tussen WO II en socialistisch regime – nog hoop op verzoening open lijkt te staan.

Waarbij ik er ontegenzeggelijk ook in kan komen dat men de vehementie en ostentativiteit van de argumentatie een beetje een …-luchtje vindt hebben:

 

Betudteling

einstein_questionWilt u, dat de Europese Unie ook zonder instemming van het Nationale Parlement verplichte vestiging van niet-Hongaarse staatsburgers in Hongarije kan voorschrijven?

Heel wat van de dingen die mis zijn aan de politiek in Hongarije – en aan het regime van Orbán in het bijzonder – zijn terug te vinden in deze referendumvraag.

Okee, ook een heleboel dingen niet. Die moet je je erbij voorstellen, – niet dat dat nou zo moeilijk is.

Wat – in een notedop – was er ook alweer mis aan het regime van Orbán?

  1. Dat het recht van de sterkste het enige recht is geworden;
  2. Dat de regering hetzelfde is geworden als de overheid;
  3. Dat ‘kerk’ en staat weer dichter naar elkaar kruipen (‘kerk’ in brede zin: in opvoeding/school, in economisch, burgerlijk en cultureel leven);
  4. Dat autoriteit een doorslaggevend argument is geworden;
  5. Dat corruptie een beleidsinstrument is geworden;
  6. Etcetera.

En kom nou niet met het verhaal dat het wel zo moet, bijvoorbeeld omdat Hongarije nog steeds gezuiverd dient te worden.

Of een sterke leider nodig heeft.

Of dat duizend asielzoekers opvangen (op kosten van de EU) nou zo’n vreselijk probleem is.

Of dat er geen andere manieren zijn om Merkel duidelijk te maken dat ze mogelijk niet erg slim bezig is en/of was.

Of dat het echt een nationaal belang is om de nationale schapenkudde op een nationale referendumdag een nationaal kruisje te laten zetten als ze nationaal bij elkaar gejaagd staan te dringen in de stemhokjes (op nationale kosten van de schaapjes zelf).

einstein_authority2

Tudta? Tudja? Tudna?

Ik snap weinig van zijn theorien (daar zijn andere blogs voor) maar ik vind zijn quotes leuk.

Nog een quote, dan, maar dan van een overlevende van de collectieve zelfmoord in Jonestown, in 1978:

What would someone have to tell you, or have to do to you, to have you do something that you couldn’t possible believe you were capable of?

Ik weet het – een tikkeltje aan de dramatische kant. Dat heeft Ongersman eigenlijk niet nodig …

Klopt! Helemaal waar!

Maar in Rome, doe als de Romeinen!

Nietwaar, Albi?

einstein_crap2

 

Update: Pirtó kan een lakmoesproef worden

Foto: Greenpeace
Foto: Greenpeace

——————-

Update:

na twee tot vier dagen hebben behalve een zich uitbreidend gezelschap groene en kritische media (waaronder Népszabadság en Népszava) ook enkele van de regeringsgezinde nieuwsportals het bericht gebracht, te weten ripost.hu, pestisracok.hu, magyaridok.hu. Hun toon is vooral verontwaardigd. Ook het verantwoordelijke overheidsorgaan heeft gereageerd, met vooral een zichzelf verdedigende opstelling en wat uitleg en correcties van enkele volgens hen fout berichte feiten. Zij wassen hun handen en stellen dat er noch in 2013, noch in 2015 sprake was van bodemverontreiniging op die plaats – Greenpeace kan vanzelfsprekend geen metinmgen verrichten. Ook mogen ze geen boetes afgeven en was er geen sprake van protesten van de lokale bevolking. Ze hebben kortom volledig verantwoordelijk gehandeld en weten ook nog hoe de tafel van zeven gaat.

—- U kunt dus nog steeds stemmen! ——–

——————————————————————–

Bij Ongersman vinden we dat een beter milieu bij jezelf begint, dus ruimen we graag de vloer voor een experiment dat vandaag door Greenpeace Hongarije lijkt te zijn ingezet:

Het gaat om een grof geval van bodemvervuiling dat zich aan het voltrekken is in de bossen tussen Pirtó en Kiskunhalas, deep down in het Alföld dus,  as we speak.

Op een verlaten perceel zijn daar ‘sterke aanwijzingen’ aangetroffen dat de opslag en verwerking van chemisch en ander gevaarlijk afval door een afvalstoffenbedrijf uit de omgeving – Bács-Reál kft uit Kiskunhalas – over een periode van verscheidene jaren verre van toereikend zijn opgelost. Sterker nog, honderden tot duizenden flacons, containers en vaten met o.a. verfresten, verdunners, organische verbindingen, medicijnresten en andere zwaar vervuilende troep liggen hier al vijf jaar te roesten en te vergaan zonder dat iemand er werkelijk in geinteresseerd lijkt.

Bács-Real kft uit Kiskunhalas lijkt één van die talloze kleine en grotere milieubedrijfjes te zijn die begin 21e eeuw ontsproten zijn in Hongarije om aan de haal te gaan met milieutaken als het inzamelen van gevaarlijk afval. Onder hun klanten bevond zich vanaf 2008, bijvoorbeeld, de geneesmiddelenfaculteit van Szeged, die volgens hun afvalstoffenplan maar wat blij waren dat Bács-Reál kft bijna de helft goedkoper werkte dan hun vorige dienstverlener.

Rond 2010 kwam het bedrijf onder de aandacht van de Milieuinspectie, vanwege onregelmatigheden bij de opslag en verwerking van gevaarlijke afvalstoffen. Het kwam uiteindelijk tot een boete van 60.000 forint (ook toen ongeveer 200 euro) in 2011 vanwege het niet nakomen van de aanwijzingen, en een opschorting van de activiteiten op hun bedrijventerrein. Dit terrein is het bewuste terrein in de bossen bij Pirtó. De inspectie is in 2013 nog langsgeweest en concludeerde toen geen verhoogde concentraties aan verontreinigingen, gek genoeg.

In 2010 besloot de eigenaar om Bács-Reál kft op te doeken en om verder te gaan onder de naam Öko-Futura kft. Volgens de berichten heeft dit bedrijf tot in minstens 2014, nu vanuit een adres in Pirtó zelf, opnieuw meer van hetzelfde gedaan – o.a. chemisch afval inzamelen dus. Met opnieuw een veroordeling van de inspectie tot gevolg, in 2012. Deze keer tot wel 30.000 forint vanwege onregelmatige opslag – open opslag lampenafval, onidentificeerbaar afval, onregelmatigheden met volumes. Waarna opnieuw het bedrijf langzaam in stilzwijgen werd gehuld.

Hoe erg het ook is, het gaat hier even niet om de feiten an sich. Het gaat hier om de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren en of hier verder wat mee zal gaan gebeuren. Wat valt bijvoorbeeld op:

  1. De website van Öko-futura is er nog. Het bedrijf heeft in 2016 nog steeds 7 mensen in dienst. Mooie plaatjes van Sloveense berglandschappen en fijne teksten over verantwoordelijk management en ander milieu blablabla.
  2. Er is nog een volledig illegaal stortterrein in de buurt, dat aan dezelfde parameters lijkt te voldoen. Bij gebrek aan bindend bewijs valt een directe link tussen deze illegale stort en het bedrijf en diens eigenaar niet te leggen, al lijken er overeenkomsten tussen het chemisch afval te zijn. Onderzoek aan het afval, onder andere afkomstig van een ziekenhuis, moet uitsluitsel kunnen brengen.
  3. Op de website van HUMUSZ, de aloude civiele milieu(afval)-website van Hongarije staat het bedrijf nog steeds geafficheerd als partner in ecology, als een geschikte kandidaat bij ecologische uitdagingen, dus.

Hoe kan dit? Waarom krijgt een zodanig nalatige en smerige vervuiler twee keer zo’n belachelijke boete en is er nergens sprake van strafrechtelijke vervolging van de verantwoordelijken? Wat voor kansen liggen er nog voor dit land als een schandaal van deze orde niet ‘opgepikt’ wordt? Als watchdogs, milieuclubs zoals HUMUSZ en vrijwel alle andere het functioneren zowat onmogelijk wordt gemaakt door de onaflatende heksenjacht op vrijdenkers, verlichten en de andere ‘bezoedelde intriganten’ die volgens de Partij onrechtmatig gesteund worden door Soros, het Noors Civiele fonds en Ökotárs. Wat dan?

Bij deze nodig ik u dan ook uit voor het bijwonen van een experiment.

Er is aangifte gedaan. Door een lokale milieugroepering, met steun van Greenpeace. Op dit moment – ‘s avonds 23.00 uur – hebben 444.hu, hvg.hu, blikk.hu en de lokale Halasmedia.hu berichten over de vervuiling. Dit zijn alle gematigd tot kritische media.

Wat doet de regeringsgezinde media?

View Results

Loading ... Loading ...

 

Ruim baan voor het Trauma-team!

rrh_08_by_drfaustusau-d8pwoum
© DrFaustusAU, Nick Cave and the Bad Seeds

Psychologische trauma’s zijn er in vele soorten en maten. Alledaagse gebeurtenissen die we onder elkaar gekscherend traumaatjes zouden noemen, zijn belangrijk voor ons menszijn en vormen een integraal onderdeel van ons leven en onze identiteit. Zonder dat ze ons meteen classificeren als psychiatrische gevallen, kennen we allemaal wel gebeurtenissen die ons als kind schokten of verontrustten, die ons confronteerden met vernieuwingen en belangrijke wendingen in ons leven, – denk aan bijvoorbeeld de eerste keer dat je gedwongen werd uien in je rode bieten te accepteren of dat je konijntje overleed. Veelal hebben die gebeurtenissen ons in de loop van ons leven gesensitiveerd op dat punt, waardoor onze unieke en essentiele voorkeuren ontstaan. Trauma’s en emoties horen bij elkaar als pek en veren, – en zonder emoties is er natuurlijk geen echt leven mogelijk.

Over sommige huis-tuin-en-keuken- trauma’s kun je derhalve heel fijn heen komen, hoe diep ze ook geworteld leken. Neem bijvoorbeeld tanden: Wie kent niet de angst voor uitvallende tanden?  Om te beginnen je mond – die je duizend keer beter meende te kennen dan je broekzak (en waaraan je in ieder geval duizend keer meer gehecht was) – die ten prooi leek te zijn gevallen aan kraters en kloven, grotten en afgronden van voorhistorische afmetingen?

Maar daaronder krioelen nog interessanter implicaties: vergeet de materie en daal af langs de traumaladder op zoek naar het algehele failliet van je gezondheid, je leven, of de grond onder je voeten – feilloos geillustreerd met dromen over je afbrokkelende elementen. Zelfs daar kom je weer overheen: na een paar keer goed geleden te hebben, kun je opeens weer naar de tandarts gaan zonder dat daarmee de wereld hoeft te vergaan. Het went, denk je dan en dat is goed zo.

Trauma’s zijn overal en op elk niveau. Of we nu denken aan het korte-termijn opportunisme van de meest succesvolle politici van deze tijd – Trump, Putin, Erdogan, Wilders, Orbán – of aan de angsten die we hoe dan ook allemaal delen – de angst voor wereldmacht China, voor terrorisme, voor het failliet van het humanistische project – het draait hier of linksom, of rechtsom, om kleine en grote, om werkelijke, historische en potentiele trauma’s.

Enter generatie X. (Of Y, Z van mijn part, al betwijfel ik of ze zichzelf zo lineair zouden inschalen). Even kort: Doelen opgeschort; ontwikkeling achterhaald want paternalistisch. Het is in ieder geval niet meer de bedoeling dat we met zijn allen naar een ideaal streven. Zichtbaar niet. Hoogstens managen we, zoiets. Maar verbeteren, of iets bereiken, dat mogen de volgende generaties wel weer uit gaan zoeken, mochten ze daar zin in krijgen. Let wel: per omgaande worden trauma’s in het huidige tijdsgewricht ook anders. Er is geen erkenning meer voor de klassieke trauma’s, omdat de klassieke levensloop er niet meer is. Net als waarheid zijn ook trauma’s ontploft in duizenden particuliere narratieven.

Gisteren vond ik mezelf tot mijn niet geringe verbazing terug aan een plastic tuintafel bij overigens zeer sympathieke mensen, terwijl ik de Holocaust aan het bewijzen was (of all things!) Het ging er vrij heftig aan toe, kan ik wel zeggen: “Mijn moeders vriendinnetje is toch echt weggehaald en nooit meer teruggekomen”, en: “Dus al die mensen die zeggen dat ze geen opa’s en oma’s hebben, die liegen?” – op dat niveau waren we bezig. Ik geloof en hoop dat het gelukt is mijn vrienden in te laten zien dat ze niet nog eens hun twijfels over de maximale capaciteit van crematoria als belangrijkste life-line moeten gebruiken bij het aangaan van dit soort discussies, of om het even welke twijfels dan ook, als we het er nog eens over hebben.

Het grootste trauma – bij de weg – is het trauma waarvan je niet weet dat je het hebt. Dat kan heel goed: een trauma is in essentie natuurlijk gewoon een wond. En als je niet met die wond bezig wil zijn, dan ga je ergens anders krabben. Op de ziel of het lichaam.

Volgens de Sloveense XYZ-filosoof Slavoj Žižek is: “ideology not only the world we live in, but also the wrong ways we try to escape”.

Escape what?

Wat zouden de juiste ways zijn?

Laat mij u namelijk als toetje nog het verhaal The Plagiarist van Hugh Howey aanbevelen en het trilemma van Nick Bostrom, dan kunnen we later verder praten over trauma’s en de mogelijkheden voor recovery.