Monthly Archives: November 2017

De week van: DE WAARHEID

ongersman.nlWie heeft het nog over De Waarheid, deze tijden? De krant met die naam is al minstens een eeuw dood. De laatste claim op dit terrein raakte eind vorige eeuw zoek. Vandaag de dag zien we dat de realiteit wilder is dan de wildste fictie. En thuis heeft zelfs de hond haar eigen internetbubbel.

Wie laat ik me dan nog wat zeggen? Zo glad als een witte raaf, die waarheid. Als er al ergens over gemekkerd wordt, dan zijn dat hooguit feiten.

Wil je iets van belang onderzoeken, zo leren we van Baron von Münchhausen, dan dien je er eerst een paar keer omheen te cirkelen. Zo heeft satire twee kenmerken. Ten eerste dat de werkelijkheid grondig, maar geniepig, wordt verdraaid. Ten tweede dat het eigenlijk grappig hoort te zijn (maar dat staat of valt natuurlijk onder de eerste factor).

De eerste keer dat het blote facebook-verhaal langskwam bij Zondag met Lubach, dacht ik al dat het een parodie was. Toen het daarna bij Pauw verscheen, werd het vrijwel zeker. ‘Jeroentje’ Pauw opteert voor de overtref en wacht nu nog tot mijn muntje valt . Op zich wel fris en verheffend, zulke pogingen, maar – en mogelijk spreek ik ook voor u – als ik in de maling genomen word, wil ik daar graag wel zelf bij blijven.

DENK DUS MAAR NIET DAT WE DAT VERHAAL GAAN CONTROLEREN! WE HEBBEN WEL WAT BETERS TE DOEN!

Een ernstiger kwestie dan. De verdachte vliegtuigen van Kamerlid Pieter Omtzigt. Wat betekenen die sms’jes? Erste Viel Gut-gevoelen van ongersman: die kamerheer is – zoals doorgaans – wel goed bezig. Als Xander vd Wulp (aangeschoven bij dezelfde Pauw) dat ook vindt, dan moet het wel waar zijn.

DENK DUS MAAR NIET DAT WE JE LATEN VALLEN! WE ZITTEN HIER NIET IN RUSLAND!

Leermomentje deze week:

Waarheid bestaat nooit alleen en ondanks het alternatief is het lang zo gek nog niet.

Bericht uit het laatste huiselijke (gemeente-)huis

ongersman.nlOngersman komt graag in Budaörs. Kent u dat? Het ligt aan de M1-snelweg vanuit Boedapest naar het Westen en inderdaad is het daar een beetje alsof je al in Europa bent. Echt een beschaafd stadje, alles in aanmerking genomen (beschaving heb je in Ongersman’s Woordenboek – wel gejat, natuurlijk – als het verschil tussen voorschrift en werkelijkheid klein is); aardige mensen, beetje Swabisch wellicht, fijne zelfstandige burgemeester, met, natuurlijk, een hele hoop geld vanwege de ondernemingen daar. Maar dat geld wordt ook zichtbaar verdeeld onder de bewoners in de gemeente.

Enfin. Die gemeente, dus. Dat bruggehoofd. Zo’n burgemeester.

Met dit facebook-bericht:


Vrijdagochtend werken we in het gemeenthuis en één van mijn collega’s wijst me op iets vreemds buiten. Drie schilders zijn daar net klaar met een roller. Het overgeschilderde plakaat was er één van de Jobbik. Ik hoef, geloof ik, niet uit te leggen hoe ver de ideeen van die partij en die van mij uit elkaar liggen. Echter, wat hier gebeurt, werpt ons terug in de meest miezerige dagen van de “Komcsi” periode. Van ons geld (de schilders zouden nuttiger dingen kunnen schilderen), aangestuurd door een dame van het overheidsagentschap en onder toezicht van twee agenten (de politie daarvoor gebruiken is helemaal het toppunt) brengt de macht een politieke organisatie tot zwijgen.

“Ik ben het met geen enkel woord van u eens maar zal tot mijn laatste adem strijden opdat u uw mening zult kunnen blijven verkondigen” (Voltaire)


(Péntek délelőtt dolgozunk a hivatalban, s egy munkatársam hívja fel a figyelmem, az iroda ablakán keresztül látható furcsa dologra. Azonnal lementem, mert nem hittem a szememnek. Egy festőhengerrel épp végzett három festő. A lefestett plakát a jobbiké.
Gondolom, nem kell magyaráznom, súlyos távolság van a nevezett párt és az én nézeteim között. Ami azonban itt történt, az a legócskább “komcsi” időszakot idézi. A mi pénzünkön (a festők végezhetnének hasznosabb munkát) a kormányhivatalos hölgy instrukciói mentén kirendelt rendőrök felügyeletével (őket meg ilyenre felhasználni végképp gyalázat!) fojtja bele a szót a hatalom az egyik politikai szervezetbe.
„Egyetlen szavával sem értek egyet, de utolsó leheletemig harcolni fogok azért, hogy véleményét szabadon elmondhassa”. /Voltaire/


Het heeft allemaal te maken met die plakaatwet van enige tijd geleden. Nee, niet vanwege al die grauwe Soros-plakaten die dit jaar de kerst lijken te moeten gaan inluiden. Ze moeten juist al die plakaten hebben die je niet kunt zien. Die arme kleine ongeboren plakaatjes, die! Die paar dozijn die over heel Boedapest verspreid hangen (of hingen: die van Momentum werden volgens de HVG.hu al snel gemold – maar dan zonder assistentie van politie).

En Soros zag dat het slecht was.