“I know what you’ll do next summer!” – Tetris on the grid

ongersman.nl

Houellebecq stelde ooit in alle magistrale eenvoud vast dat mensen die boeken lezen meestal een beetje genoeg hebben van de wereld.

Lezers (en schrijvers) klussen derhalve liever wat bij, in hun eigen tijd. Al doende vinden we soms aardige oplossingen – een fraaie duiding, een fijne one-liner of, bijvoorbeeld, een twee- of driedmensioneel plaatje – waarmee we de spijker even exact op zijn kop lijken te slaan mocht daar net behoefte aan zijn.

Om vervolgens te worden omarmt met heel ons wezen. Dan komen we tot rust en is de situatie plausibel. En we gaan weer verder, op naar het volgende kruispunt. Waar vanzelfsprekend blijken moet dat een oplossing altijd tijdelijk is en de boel dus opnieuw lek zal slaan. Welke spijker? Wat voor kop?

Misschien hebben we zelf nieuwe gaten ontdekt of geslagen, of blijkt dat de bekend veronderstelde situatie er achteraf gezien helemaal niet was, – of in ieder geval niet was, of omdat tijd niet bestaat; wie het weet mag het zeggen. Waarom precies doet er niet toe, net zo min als waarom niet. Een jojo is ook niet geinteresseerd in de grond, beneden. Alleen in het op en neer.

Maar dat gaat nu veranderen.

Voor mensen die regelmatig stoeien met begrip (degenen die af en toe lezen of nadenken) was het altijd een uitdaging om het ene, min of meer werkende interpretatiekader af en toe in te ruilen voor het andere. Aangenomen dat – volgens de al wat aan veroudering onderhevig lijkende opvattingen, tenminste – één en ander slechts te allen tijde een benadering zal zijn en blijven, en nauwelijks de volledige verklaring voor een per definitie onvolledig gekend fenomeen (over verklaringen, definities en fenomenen zijn vanzelfsprekend veel duidelijker ‘benaderingen’ opgetekend dan wat in het alhier ter beschikking staande korte bestek aan begrippen zou kunnen worden overhandigd – zie wiki), – aangenomen dus aldus dat noch nature, noch nurture, noch Loki, noch de paus, noch yin noch yang voor eens en iedereen het antwoord thuis zou kunnen brengen op de vragen waar ‘we’ nu eigenlijk allemaal mee bezig zijn en waarom, – aangenomen derhalve dat waarheid uiteindelijk ook maar een woord is, – zelfs dan is er goede reden om even extra aandacht aan het volgende te besteden:

Drie mensen – drie afzonderlijke hoofden, drie zielen, drie entiteiten, drie verschillende kinderen van verschillende goden, – dus, blijken samen TETRIS te kunnen spelen als hun brein(en?) verbonden wordt(-en), zodanig, dat twee van hen het speelveld zien en de derde de controle over de bewegingen heeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.