All posts by admin

Verkiezingen 2018: het jachtseizoen is NU geopend!

ongersman.nlDe afgelopen week werd bekend dat de Jobbik, vanwege ongeoorloofde campagne-financieringen, een boete opgelegd heeft gekregen van 662 miljoen forint (ruim 2 miljoen euro), zonder mogelijkheid tot beroep. De ÁSz, zeg maar de Rekenkamer, had bepaald dat de steun die de partij ontvangen heeft tijdens de vorige verkiezingscampagne in 2009/2010, de regels heeft overschreden. Het gaat over de reclame-diensten die Lajos Simicska ter beschikking heeft gesteld. De boete, zo stelt het Jobbik bestuur, kan de partij ten gronde richten. Er is dan ook een inzamelingsactie begonnen die na vijf dagen 27 miljoen heeft opgeleverd.

Op as vrijdag (15 december) volgt er een ‘pro-Jobbik’ demonstratie in Boedapest, tegelijkertijd een belangrijke test voor de bereidheid tot samenwerking onder de oppositie: in hoeverre dienen ze deze partij te steunen. Iedereen lijkt wel wat anders te zeggen, waarbij de één stelt met het meedemonstreren niet zozeer voor Jobbik, maar vooral voor naleven van rechtsstaatprincipes te demonstreren (a la Voltaire en vrije meningsuiting voor iedereen), de ander wonderwel juist in dit geval de regels van de rechtsstaat meent te moeten eerbiedigen en de acties van Simicska niet ongestrafd meent te willen laten (Kétfarkú Kutyapárt). Momentum en LMP gaan overigens wel, MSZP, DK en PM gaan niet demonstreren aan de zijde van Jobbik.

Even terug naar wie er van de partij zal zijn in 2018:

Van de MSZP zei de vorige MSZP-lijsttrekker László Botka bij zijn afscheid dus dat er buiten en binnen de partij krachten zijn die Orbán helemaal niet wensen te verwijderen. Oftewel: interne strubbelingen en achterklap tieren welig over, door en benevens de oeroude onderonsjes en eentweetjes van de politieke machtsblokken van weleer. Toch blijft de MSZP – met de Jobbik – één van de grootste oogsters van anti-Fidesz sentiment op het platteland. Maar misschien dat er nu echt een frisse tegenwind opsteekt voor Orbán: Lijsttrekker voor de MSZP, zo is recent bekend geworden, wordt de outsider Gergely Karácsony, afkomstig van de partij Párbeszéd (Dialoog) en de huidige burgemeester van het Boedapest stadsdeel Zugló, dat als één van de weinige qua burgemeester niet in handen is van Fidesz.

In 2014 behaalde Összefogás 2014, de alliantie van MSZP en vier kleinere linkse partijen, 38 zetels (29 voor MSZP). De overige partijen waren de volgende:

  • DK is de partij van coulissenstuk Ferenc Gyurcsány, die maar niet lijkt te snappen dat het oprollen van een systeem niet door het systeem zelf kan gebeuren
  • Együtt, de partij van Gordon Bajnai en van Péter Juhász, de laatste één van de grootste critici van het beleid in Boedapest
  • Párbeszéd, de partij van Gergely Karácsony
  • En de MLP, de Hongaarse Liberale partij van oudgediende Gábor Fodor (ex-Fidesz, ex- SzDSz)

De LMP is al sinds 2009 een volwaardige alternatieve partij die een frisse wind probeert te laten waaien. Kopstukken zijn de onvermoeide Bernadett Szél en de anti-corruptie-held (ook ex-Fidesz, geen slechte combinatie) Ákos Hadházy. Ook PM’ers Gergely Karácsony, Timea Szabó en Rebeka Szabó, en Együtt-kopstuk Péter Juhász behoorden ooit tot LMP; András Schiffer is in juni 2016 als leider van de LMP gestopt. Mogelijk vanwege dit roerige verleden staat het LMP bestuur niet erg te trappelen om nauwe samenwerking aan te gaan met andere partijen: ze hebben hun kieslijst al ingeleverd. Echter, zolang het de Fidesz lukt deze partij in de hoek van de hashkikkers en van vluchtelingen- en transgenderknuffelaars te duwen, hoeven ze hun tong alleen in het parlement te vrezen – en dat haalt de televisie toch maar zelden.

Momentum, tenslotte, is een interessante nieuwkomer deze keer met als leider András Fekete-Győr. Een zeer jonge, op Europa gerichte beweging en partij waarbij Fidesz flink moeite heeft ze aan te pakken. Hun voorlopige hoogtijdagen beleefden ze begin 2017 rond het referendum over de Olympische Spelen, waarbij ruim de benodigde hoeveelheid handtekeningen (266 duizend) op werd gehaald voor het houden van een referendum – wat op zichzelf al een behoorlijke presatie is – waarna de regering de eer aan zichzelf hield en verkoos af te zien van het willen houden van de Olympische Zomerspelen 2024. Sindsdien versterkt Momentum de regionale en lokale basis en hebben ze aangekondigd mee te willen doen aan de verkiezingen in 2018.

ongersman.nl
Bron: Republikon / 24.hu

Hoe zit het met de populariteit van de diverse politieke partijen? Volgens 24.hu staat de oppositie er helemaal niet rooskleurig op. Onder de stemmers met partijvoorkeur groeit de populariteit van Fidesz alleen maar. De overige partijen wisselen wat zetels, Jobbik verliest. Maar uiteindelijk moet natuurlijk de grote overgebleven groep van zwevende kiezers – 40% – de doorslag gaan geven.

Geen wonder dat de campagne dus hard gespeeld gaat worden.

  • Jobbik gebruikt nu merkwaardig genoeg de in wezen diep anti-fascistische slogan “Vandaag zijn wij aan de beurt, morgen jullie!”
  • Fidesz is hard bezig om Gergely Karácsony (zie onder) in de zeik te zetten (bij Origo verscheen een tape-opname waarin hij stelt dat hij ‘het kan missen als kiespijn’, die lijsttrekkersrol)
  • LMP heeft een lijst uitgedeeld met de criminele activiteiten waarvoor de Fidesz-coryfeeen vervolgd zullen gaan worden, na de verkiezingen

Blijft over de vraag hoe de oppositie nu de meeste kans heeft om een klap uit te delen, straks over een maand of vier.

Volgende keer: campagne voeren in tijden van cynisme.

Hongaarse verkiezingen 2018: oude zakken OK – goede wijn ver te zoeken

In het voorjaar van 2018 – precieze datum nog onbekend – is het weer zover. Hongarije mag naar de stembus. De grote vraag is natuurlijk of de parlementaire hegemonie van Fidesz-KDNP deze keer wel gebroken kan worden, en hoe dan? Tijd om de balans op te maken en de kaarten te schudden!

Echt overzichtelijk is het speelveld momenteel niet. Waar Fidesz-KDNP vanuit een relatief comfortable positie zich al heeft gepermitteerd een weinig opzienbarende kieslijst in te dienen, lijken bij de oppositie de gelederen slechts in één opzicht gesloten: Orbán moet weg. Hoe, dat is dan natuurlijk vers twee.

Hoe zat het ook al weer met die verkiezingen?

Zoals bekend begon de echte opmars van Fidesz-KDNP in het jaar 2010. In dat bewuste revolutie-jaar, zoals Fidesz het graag betiteld, behaalde de partij 53 % van de stemmen en 68 % van de zetels. Dat was nog met het oude twee-rondes systeem, dat ook toen al trekjes had van the winner takes it all.  Zo populair is Fidesz in ieder geval sindsdien niet meer geweest, al zul je dat aan hun zetels niet snel merken.

De tweederde meerheid heeft Fidesz in de eerste jaren effectief ingezet om, onder andere, het kiesstelsel grondig te renoveren. De twee rondes werden afgeschafd, het totaal aantal zetels ging van 386 naar 199, de verhouding tussen direct verkozenen van districtlijsten en de toegevoegde zetels van de landelijke (compensatie-) lijsten veranderde en al met al werd het nieuwe stelsel er één met het oog op ‘de gevestigde macht houdt het all‘. Lang is er gedokterd, vooral, ophet optimale aantal en de optimale vorm en samenstelling van de kiesdistricten.

In 2014 haalde Fidesz met 45% van de stemmen dan ook nog steeds 67% van de zetels tegen de overige partijen met 55 % van de stemmen dus 33%. De tweederde meerderheid in het parlement raakte Fidesz-KDNP in 2015 echter kwijt, vanwege plaatselijke verkiezingen voor twee tussentijds vrijgekomen zetels. De zetels gingen allebei naar de Jobbik.

En dan nu wat over het wat nu menu!

Om Fidesz KDNP te kunnen verslaan is derhalve meer nodig dan veel splinterpartijtjes met mooie namen. Zeker gezien de extra complicatie dat de kiesdrempel voor een enkele partij op 5% ligt, maar bij lijstverbindingen van 2 alweer op 10%, en van drie dus op 15%. Pogingen tot het maken van lijstverbindingen en andere samenwerkingsverbanden zijn dan ook al zo oud (en vaak onvruchtbaar) als slechte wijn zelf. Verder ligt de lat nu ook hoger: niet alleen de poppetjes van Fidesz dienen te worden verslagen maar ook het stelsel van bovengenoemde electorale loopgraven waar Fidesz zich zo comfortabel in heeft weten te nestelen.

MSZP, DK, Együtt PM en de Liberalen hadden in 2014 de Összefogás 2014. Deze lijstverbinding kon toen rekenen op flinke belangstelling van de kiezers – een kwart van de stemmen en eenvijfde van de zetels. Na de verkiezingen viel het verband weliswaar weer uit elkaar maar de wil om samen te werken blijft aanwezig. Puntje van aandacht met deze club is wel, dat er bij de overige oppositiepartijen hardnekkige twijfels blijven over de daadwerkelijke bereidheid offers te brengen om het systeem te veranderen. We hebben het hier natuurlijk wel, o.a., over de MSZP, de opvolger van de oude communistisch-socialistische partij van weleer en de DK, de kloon-partij van diens favoriete kroonprins Ferenc Gyúrcsány. Corruptie onder MSZP-gelieerde regeringen was vroeger ook zeker niet onbekend. En een naar en uiterst besmettelijk aspect van het aloude ping-pongmodel van de Hongaarse politiek blijft nu eenmaal het fenomeen dat policiti van beider pluimage geleerd hebben om de oppositie mee te laten delen in de (corruptie-) opbrengsten, bijvoorbeeld om toekomstige bijltjesdagen te voorkomen. Dat de partijen van Összefogás 2014 het roer graag over zouden willen nemen zal best maar strafrechtelijke vervolging voor de enorme verduisteringen en malversaties die er de afgelopen acht jaar zijn opgetreden staat niet erg hoog in hun vaandel.

Hoezeer Fidesz ook haar best doet om het tegendeel te bewijzen, een dergelijke erfsmet lijkt minder van toepassing op de Jobbik. Natuurlijk is ideologisch niet elke partij ervoor te porren maar het belang van Jobbik bij het omverwerpen van het door Fidesz opgebouwde systeem is ontegenzeggelijk cruciaal. De partij staat aan rechterzijde van Fidesz en melkt aldaar de publieke weerzin tegen de omvangrijke corruptie en de onverkorte verpatsing en uitverkoop van het ‘vaderland’. Jobbik had in 2014 in absolute getallen iets minder dan de helft van het aantal kiezers dat Fidesz had en is in het parlement op dit moment de grootste oppositiepartij met 24 van de 199 zetels. Jobbik is als een pitbull die geen gelegenheid onbenut laat om de Hongaarse bevolking erop te wijzen hoe corrupt en hypocriet Fidesz bezig is. En met de afvallige ex-Fidesz media-tycoon Lajos Simicska (Magyar Nemzet Online, Hir TV) aan hun zijde hebben ze ook nog eens een aardig bereik bij de kiezers. Feitelijk is dit Fidesz’s meest gevreesde tegenstander.

In kort bestek ligt de wei dus helemaal open voor een twee-flanken aanval. Bijvoorbeeld, aangaande vluchtelingenbeleid. 1) Wie dol is op vluchtelingen of ze gewoon als mensen zou willen zien, die kan weg bij Fidesz en stemt voor een linkse partij; 2) Wie niet houdt van de dubbele moraal van Fidesz als het gaat om buitenlanders/vluchtelingen – rijke vreemdelingen (tegen betaling) wel toelaten, maar ook feitelijk naar Brusselse maatstaven ook meer asielzoekers toelaten dan je op basis van de bombastische zelfreclame zou geloven (dit is het hypocrisie-stukje, dus) die kan dus ook weg want die kan naar Jobbik! Zo simpel kan het gaan.

Vandaar dat ook Jobbik’s Gábor Vóna er regelmatig bij betrokken wordt als het gaat om strategische samenwerking om Fidesz van de troon te stoten. Prominente vertegenwoordigers van alle betrokken oppositiepartijen spelen al tijden openlijk en minder openlijk met de gedachte en de noodzaak tot nadere samenwerking. MSZP, PM en andere linkse partijen hebben alweer afspraken gemaakt. DK is wat voorzichtiger, terwijl het erop lijkt dat de echte vernieuwers op linkerzijde – de LMP en Momentum – het meest te lijden zouden kunnen hebben van al te innige samenwerking.

Maar daarover de volgende keer meer.

De week van: DE WAARHEID

ongersman.nlWie heeft het nog over De Waarheid, deze tijden? De krant met die naam is al minstens een eeuw dood. De laatste claim op dit terrein raakte eind vorige eeuw zoek. Vandaag de dag zien we dat de realiteit wilder is dan de wildste fictie. En thuis heeft zelfs de hond haar eigen internetbubbel.

Wie laat ik me dan nog wat zeggen? Zo glad als een witte raaf, die waarheid. Als er al ergens over gemekkerd wordt, dan zijn dat hooguit feiten.

Wil je iets van belang onderzoeken, zo leren we van Baron von Münchhausen, dan dien je er eerst een paar keer omheen te cirkelen. Zo heeft satire twee kenmerken. Ten eerste dat de werkelijkheid grondig, maar geniepig, wordt verdraaid. Ten tweede dat het eigenlijk grappig hoort te zijn (maar dat staat of valt natuurlijk onder de eerste factor).

De eerste keer dat het blote facebook-verhaal langskwam bij Zondag met Lubach, dacht ik al dat het een parodie was. Toen het daarna bij Pauw verscheen, werd het vrijwel zeker. ‘Jeroentje’ Pauw opteert voor de overtref en wacht nu nog tot mijn muntje valt . Op zich wel fris en verheffend, zulke pogingen, maar – en mogelijk spreek ik ook voor u – als ik in de maling genomen word, wil ik daar graag wel zelf bij blijven.

DENK DUS MAAR NIET DAT WE DAT VERHAAL GAAN CONTROLEREN! WE HEBBEN WEL WAT BETERS TE DOEN!

Een ernstiger kwestie dan. De verdachte vliegtuigen van Kamerlid Pieter Omtzigt. Wat betekenen die sms’jes? Erste Viel Gut-gevoelen van ongersman: die kamerheer is – zoals doorgaans – wel goed bezig. Als Xander vd Wulp (aangeschoven bij dezelfde Pauw) dat ook vindt, dan moet het wel waar zijn.

DENK DUS MAAR NIET DAT WE JE LATEN VALLEN! WE ZITTEN HIER NIET IN RUSLAND!

Leermomentje deze week:

Waarheid bestaat nooit alleen en ondanks het alternatief is het lang zo gek nog niet.

Bericht uit het laatste huiselijke (gemeente-)huis

ongersman.nlOngersman komt graag in Budaörs. Kent u dat? Het ligt aan de M1-snelweg vanuit Boedapest naar het Westen en inderdaad is het daar een beetje alsof je al in Europa bent. Echt een beschaafd stadje, alles in aanmerking genomen (beschaving heb je in Ongersman’s Woordenboek – wel gejat, natuurlijk – als het verschil tussen voorschrift en werkelijkheid klein is); aardige mensen, beetje Swabisch wellicht, fijne zelfstandige burgemeester, met, natuurlijk, een hele hoop geld vanwege de ondernemingen daar. Maar dat geld wordt ook zichtbaar verdeeld onder de bewoners in de gemeente.

Enfin. Die gemeente, dus. Dat bruggehoofd. Zo’n burgemeester.

Met dit facebook-bericht:


Vrijdagochtend werken we in het gemeenthuis en één van mijn collega’s wijst me op iets vreemds buiten. Drie schilders zijn daar net klaar met een roller. Het overgeschilderde plakaat was er één van de Jobbik. Ik hoef, geloof ik, niet uit te leggen hoe ver de ideeen van die partij en die van mij uit elkaar liggen. Echter, wat hier gebeurt, werpt ons terug in de meest miezerige dagen van de “Komcsi” periode. Van ons geld (de schilders zouden nuttiger dingen kunnen schilderen), aangestuurd door een dame van het overheidsagentschap en onder toezicht van twee agenten (de politie daarvoor gebruiken is helemaal het toppunt) brengt de macht een politieke organisatie tot zwijgen.

“Ik ben het met geen enkel woord van u eens maar zal tot mijn laatste adem strijden opdat u uw mening zult kunnen blijven verkondigen” (Voltaire)


(Péntek délelőtt dolgozunk a hivatalban, s egy munkatársam hívja fel a figyelmem, az iroda ablakán keresztül látható furcsa dologra. Azonnal lementem, mert nem hittem a szememnek. Egy festőhengerrel épp végzett három festő. A lefestett plakát a jobbiké.
Gondolom, nem kell magyaráznom, súlyos távolság van a nevezett párt és az én nézeteim között. Ami azonban itt történt, az a legócskább “komcsi” időszakot idézi. A mi pénzünkön (a festők végezhetnének hasznosabb munkát) a kormányhivatalos hölgy instrukciói mentén kirendelt rendőrök felügyeletével (őket meg ilyenre felhasználni végképp gyalázat!) fojtja bele a szót a hatalom az egyik politikai szervezetbe.
„Egyetlen szavával sem értek egyet, de utolsó leheletemig harcolni fogok azért, hogy véleményét szabadon elmondhassa”. /Voltaire/


Het heeft allemaal te maken met die plakaatwet van enige tijd geleden. Nee, niet vanwege al die grauwe Soros-plakaten die dit jaar de kerst lijken te moeten gaan inluiden. Ze moeten juist al die plakaten hebben die je niet kunt zien. Die arme kleine ongeboren plakaatjes, die! Die paar dozijn die over heel Boedapest verspreid hangen (of hingen: die van Momentum werden volgens de HVG.hu al snel gemold – maar dan zonder assistentie van politie).

En Soros zag dat het slecht was.

 

Leestijd: enkele minuten

ongersman.nlBent u ook zo dol op lijstjes? Er komt er weer eentje aan en Ongersman kan er bijna niet van slapen. Waar zal Hongarije staan op de Legatum Prosperity Index 2017? Deze belangrijke, vergelijkende indicator voor landelijk welzijn wordt elk jaar in november gepubliceerd. Nog eventjes!

Tot die tijd dan: the making of …

Correspondenten, die een punt maken waaraan zijzelf of sommige lezers nog kunnen twijfelen, of juist één dat op het relaterende medium met overgrote regelmaat herhaald wordt en om die reden van tijd tot tijd een verse kwak fundering behoeft, nemen graag bekende, in het algemeen bewonderde en (of) anderszins buiten verdenking staande figuren in de arm om punt in kwestie te pitchen, helemaal als genoemde figuur grossiert in wat moeilijkere onderwerpen of glibberige doorkijkjes op hellende vlakken.

Michel Houellebecq, dus. Hij begint zijn essay over de Amerikaanse sci-fi schrijver HP Lovecraft met de opmerking dat mensen die boeken lezen, het vaak wel een beetje gehad hebben met de wereld. Een kernachtige uitspraak die, indien uitgebreid naar andere takken van kunst, waarschijnlijk op alleen lexicologische bezwaren zal stuiten.

Dergelijke grasduiners leggen rondom genoemde wereld dan zelf weer wel allerlei knellende verbanden – zij zullen dat inzicht of wijsheid noemen. In kort bestek tekens die ze om zich heen menen te herkennen en denken te kunnen lezen en accuraat in elkaar te kunnen passen. Neem wat ‘songtekst van eind jaren 80 popgroep’, wat ‘nieuwe schrijfster met rare blik’ en voeg daaraan toe ‘talkshow als iedereen voorbeeldig geroerd wordt door de blijk van (on) vermogen van een (on) ingewijde in dit of dat (on) geval’.

Het resultaat: zo objectief als zebra!

ongersman.nlEn gelukkig dat we zijn, even! Tot de Kraft of, voor mijn part, de cafeïne op is en de misere druppend aandringt. Want de ander had gisteren mogelijk ook wel een inzichtmoment – maar dan van andere snit! Met bijvoorbeeld ‘Messi’s moves’, ‘Manouche de buurkat’ en ‘Flipje van Tiel’ om het af te toppen. En zo parttime sharen we ons fantastische universum tot we allemaal een gelijk hebben.

Vlug terug naar Houellebecq, nu. Ongersman, voor één, houdt wel van mensen die zich elegant weten te onttrekken en aan durven te stippen dat het allemaal niet zo heel veel zou moeten uitmaken (of een ander fijn perspectief aan durven te dragen wat verlokkelijk mag heten; laat het svp wel – want daar gaat het misschien nou net om – iets zijn wat we zelf van binnen al weten of waarvan we op zijn minst vinden dat anderen het nog te weinig beseffen (voor de puristen onder ons)). Tenminste hier en nu. Voor ons en dusver, in elk geval.

ongersman.nl
Legatum Prosperity Index 2016:
Ranking bep. landen 2009 – 2016

De consensus lijkt namelijk te leren dat het vermijden van aan stress gerelateerde lichamelijke klachten van ambtenaren vooralsnog belangrijker wordt gevonden dan het opzetten van werkkampen voor andersdenkenden. Tenminste, onder ons en voor de meesten met wie we ons stukje waarheid nog pretenderen te delen.

Houellebecq heeft in 2016 in het openbaar niet gereageerd op de 18e plaats van Frankrijk op de landenranglijst van Prosperity.

Ongersman houdt het in de gaten.

 

Lezersvraag – Hungarian Dark Democracy: fractal of ouroboros?

ongersman.nlNa een maand relatieve afstand is ongersman in no-time weer helemaal verstrikt geraakt in de loops van de Dark Democracy. Zo zeer zelfs, dat het onvermijdelijk wordt geacht de hulp van de trouwe lezers in te roepen om weer enige vat op de zaak te krijgen.

De vraag: is de Hongaarse politieke werkelijkheid nu een manifestatie van het Babuschka-effect of van het Droste-effect?

Om bij het begin te beginnen: men neme de plakaat-wet. Deze vorige week door president Áder ondertekende wet is volgens boze tongen namelijk een duidelijk 3D grensgeval. Op het eerste en tweede gezicht van een type ‘de schaamte voorbij’ wettelijke knip-en-plakmaatregel, bedoeld om de niet-regeringsgezinde plakaatplakplaatsen – natuurlijk gaat het hier over de Jobbik en de herboren anti-fidesz mediamogul Simicska – te beperken met het oog op toekomstige tegencampagnes. Jobbik maakt dan ook heel bijzondere plakaten die, hoe meer modder ertegenaan gaat, des te scherper lijken te worden. Koekje van eigen deeg, noemen ze dat in Brussel, maar de opperste Fidesz wil geen polonaise in de keuken.

Volgens 444.hu zijn er serieuze argumenten de wet voor normcontrole terug te sturen naar het grondwettelijk gerechtshof. Zo zouden aangelegenheden van partij-financiering grondwettelijk gezien thuishoren in de categorie ‘tweederde meerderheidsbesluitvorming’ (noot: een meerderheid die Fidesz niet meer heeft). En laat de plakaatkwestie nou opgelost zijn met wetgeving bedoeld voor bescherming van stadsaangezicht.  Hoezo de schaamte geloosd?

Enfin. Nu wilde Jobbik deze zomer een plakaatcampagne beginnen. Tegen het Fidesz-bewind, tegen corruptie, voor eenheid in het land, voor alternatieven voor de zittende macht, voor de toekomst. Kortom:  alles wat er maar op zo’n plakaat mocht passen. Maar dat wordt ze nu extra lastig gemaakt. Ze mogen namelijk nog maar twee weken hangen, die plakaten – daarna worden ze vast lelijk, of zo.

En zo, dames en heren, komen we bij de hamvraag van deze keer. Is het gebruiken van democratische verworvenheden om democratische verworvenheden tegen te gaan, nu een voorbeeld van een:

 

 

 

 

Babuschka-effect of Droste-effect?

View Results

Loading ... Loading ...

 

 

 

 

 

Dark Ecology (f)or Dark Democracy

ongersman.nl
(link opent doc op de VPRO website)

Deze post wil aan de gang met de Dark Ecology van Timothy Morton. Daarvoor is echter geduld en een lange aanloop nodig, niet in de laatste plaats omdat ongersman het betreffende boek nog niet helemaal uit heeft. Vandaar dat we hier kunnen spreken van een tweedelig feuilletonnetje en ook nog eens één, waarvan nu al duidelijk is, dat het einde – deel 2 dus – nog volledig in mist gehuld is. Optimisten mogen dit alvast beschouwen als een oefening in Morton’s Object-Oriented Ontology maar dat hoeft niet per se.

De goede man zelf figureert als één van de nieuwe kunstenaars in de tv-documentaire van VPRO Tegenlicht: Cultuurbarbaren. Dat er veel meer aan bod lijkt te komen dan ‘alleen’ de rol van kunst en kunstenaars in de huidige wereld – zoals de leader het wil hebben – is een vette toegift. Wie de Cultuurbarbaren uit de doc uiteindelijk zijn mag u overigens helemaal zelf uitmaken.

Waar reflecteert kunst nog op als kunst zelf – in de eerste plaats als consumptie-artikel en wel gesponserd door Unilever of Heineken – volwassen bestandsdeel is gaan uitmaken van de primaire cultuur? Dan blijkt dat er naast de schatrijke en oervervelende kunstemakers er ook al legio interessante mensen rondlopen die waarachtig alternatief, actief en geengageerd werk leveren. En tussen die kunstenaars en performers verschijnt Timothy Morton met een trip naar Nikel, een troosteloos Russisch mijnplaatsje.

Dat deze plaats ontstaan is vanwege, en ook vanaf het begin al aangevreten wordt door de grondstoffenwinning ter plekke, lijkt nou net een mooi voorbeeld van de loops waar Morton wel pap van lust. Hoe de excursie nu kunst vormt, kon overtuigender maar linksom of rechtsom omvat zijn verhaal veel meer dan dat.

Waaronder de Dark Ecology, dus. Een stimulerende gedachtenstroom, de verslaglegging van een state of mind (zijn redacteur had hem wat korter kunnen houden) waarin betoogd wordt dat de plek die mensen innemen op de wereld (in het ecosysteem) structureel verkeerd wordt beschouwd, zodat alleen met een grondige verandering in de relatie tot de ons omringende wereld er een kans is dat de Zesde Massale Uitstervings-Gebeurtenis (waarvan naar alle waarschijnlijkheid wij ook substantieel deel zullen gaan uitmaken) zich niet zal voltrekken. Wat in concreto nodig is, is een overstijgen van de wij-zij denktrant. Veel elementen van zijn verhaal zijn niet (helemaal) nieuw maar het kader dat hij erbij geeft, maakt het tot een veel plezieriger uitdaging.

De analyse begint met de gedachtenval waarin we al zitten sinds de allereerste agrarische samenlevingsvormen (en de vorming van het schrift) in het 12.000 jaar oude Mesopotamie. Om zekerheid te creeren en plagen af te weren, zo vertelt hij, zijn de opportunistische jagers/verzamelaars langzaam overgegaan tot het controleren (en rubriceren, determineren, (de-)ontologiseren) van de landbouw-samenleving – waarna noodzakelijkerwijs de industriele samenleving ontstond. Kort gezegd: we hebben ons boven de ‘natuur’ geplaatst en proberen de ‘natuur’ buiten te houden.

De bijgeleverde filosofie zoals wij die kennen, inbegrepen de traditionele kritische theorie, was en is door en door antropocentrisch en in die zin onbruikbaar bij het inschatten van onszelf tov de ecologische toestand. Via het strippen van Kant’s waarnemingskunst en zijn subjectiviteitsbegrip (alles wat we waarnemen is gekleurd) en het pimpen van Marx’ materialistisch nutsbesef (de ijzeren economische en historische wetmatigheden) wil hij een lans breken voor een derde rail: die van protectie by proxy, waarbij de mensheid verantwoordelijk is/was voor de Zesde Massale Uitstervings-episode, en waarbij mensen eventueel nog iets kunnen betekenen bij het afwentelen van de gevolgen (maar zie onder).

Morton speelt veel met centrale begrippen om zijn publiek wakker te krijgen. Zo heeft hij oneindige problemen met het gebruik van het woord natuur en natuurlijk. Polemische redenaties – als zou elk nationaal park een vuilnisbelt moeten bouwen, want dan neemt de biodiversiteit (soorten per oppervlakte-eenheid) alleen maar nog meer toe – kenden we natuurlijk al uit de natuurbescherming. Dat natuur in het vervolg daarvan een hyperobject blijkt te zijn, – een (deel-) verzameling van entiteiten, gekleurd en wel, die – als er al zoiets bestaat – verre zal staan  van het fenomeen waaruit wij antropocentrische mensen menen dat het bestaat – is vervolgens ook wel een open deur. Natuurlijk weet in West Europa niemand nog zeker wat (oer-)natuur zou moeten zijn, laat staan welke daarvan ‘meer’ waard is en waarom. Dit is geen weten, dit zijn geen feiten maar behoort tot de esthetica. Een kwestie van smaak, boud gezegd.

Ecologie is een iets ander beest. Dat heeft meer te maken met processen. Met loops en netwerken, interactie, waar Morton zoals gezegd eveneens dol op is. Stam van het woord ecologie is natuurlijk Oikos, wat naar huis verwijst. Sinds jaar en dag staat ecologie in het dagelijks taalgebruik voor levensvormen, niet levende elementen en energiebronnen die in onderling verband staan, waarbij – elk volgens een eigen dynamiek – in hun gezamenlijke totaliteit een dynamisch evenwicht nagestreefd wordt of lijkt te worden (iets van dien aard). Ecologie als geavanceerde huishoudkunde. Waarbij de relaties weliswaar ten dele bekend of kenbaar zijn maar waarvoor in overgrote mate het tegendeel geldt.

Dark Ecology, dan, is daar de krakersversie van. Een revolutionaire vorm van eco-centrisme, donkerder dan deep, met meer loops dan welke de menselijke wetenschap kan pretenderen te overzien of op te lossen. Denk voor de gein aan een boot. En daarvan zijn wij mensen dan noch de kapitein, noch de lading, noch de vlag, maar slechts een plank in de romp (boven de waterlijn) of een stukje van de reling. Zonder essentieel te zijn, dus. Maar als we schipbreuk lijden, door ons toedoen, dan ligt die boot er binnenkort heel anders bij, en bij de eersten die jammerlijk overboord en kopje onder gaan, horen wijzelf. En onder elkaar gezegd en gezwegen, zijn wij degenen die daar het meest (bewust?) onder lijden. Als dat er toe mocht doen (zie onder).

Natuurlijk is het verleidelijk om bij een totaalombouwproject zoals Morton dat voorstelt, jezelf allerlei projecties toe te staan, alsof het verdwijnpunt wat het in feite slechts is, geinverteerd zou kunnen worden tot zenith. Net zo verleidelijk is het je af te vragen wie die Morton dan toch wel niet is, dat hij vrijwel als enige in de gaten lijkt te hebben dat al die mensen gevangen zitten in de agrilogistische fuik? Dat hij na 12.000 jaar nou net wel de deur heeft gevonden waardoor we onze grot uit zouden kunnen?

 

Zoals gezegd, het boek is nog niet uit. Ik stel me zo voor dat het in de tweede helft veel over politiek zal gaan. Over activisme, over uitdagingen en het oplossen van problemen. Wat is dan wel de juiste houding? Morton zegt nogal wat en dan schep je ook verwachtingen, nietwaar?

Want natuurlijk (ik probeer dat woord echt minder te gebruiken) lijkt de relevantie direct om ons heen aanwezig. Als je de dark ecology bril opzet, wordt de stap naar dark democracy een voor de hand liggende. Morton heeft ook al ergens gezegd dat geen enkele huidige bestuursvorm in staat is om te zorgen voor generaties die nog niet geboren zijn.

Wie ermee kwam de afgelopen weken weet ik niet meer maar iemand merkte op de televisie op dat over vijftig jaar ‘democracy – as WE know it NOW’ beschouwd zal worden als een uitermate sympathiek edoch in essentie wezensvreemde bestuursvorm (woordelijk iets anders gezegd, maar de strekking was ongeveer dat, ongersman).

Bij nieuwsuur slaan ze elkaar echter nog steeds enthousiast op de schouders als ze het erover eens zijn hoe fijn democratisch (in dit geval: tolerant) we bezig zijn. Zo had onderzoek aangetoond dat een begripvolle bejegening van schuldenaars een beter resultaat oplevert voor incassobureaus. In de studio: “Nou, daar kan Erdogan met zijn bodyguards nog wat van leren!”

Kijkersvraag: hebben ze een punt, ja of nee?

Want even later in dezelfde uitzending zitten we in Giethoorn, waar ‘op zich heel aardige’ Chinezen (toeristen?) wel eens de tuintjes van de mensen binnenstruikelen bij het fotograferen van dit voor hen bijzondere fenomeen (huisjes aan het water). Dan komen de bewoners om hen er vriendelijk weer uit te dirigeren – sommigen zetten al bordjes neer in het Manderijns. Stemming in de studio: “Ach ja, het zijn net kleine kinderen!”

Als volgens de internationale verhoudingen vandaag de dag, China de VS en Europa al jaren aan het lijntje heeft als het gaat om financiele macht, is dan een begrip als ‘eigendom’ niet langzaam aan herijking toe? Je kunt je afvragen of wij inmiddels niet allemaal Madurodammannetjes en -vrouwtjes zijn in een gigantische Chinese koekoeksklok. Zolang het nog duurt.

 

Follow-up: EU Parlement haalt Artikel 7 uit de koelkast voor Hongarije

ongersman.nl

In hoeverre dit buitenlands nieuws blijft – conform het bijgesloten Híradó-plaatje van de nationale televisie, is maar de vraag. Hongarije kan zich hoe dan ook voorbereiden op het in gang zetten van de uitvoering van de procedure naar de beslissing volgens Artikel 7, waarmee – let wel: in de long run – lidstaten hun stemrecht kan worden ontnomen.

Verder roept het parlement Hongarije op drie wetten terug te trekken: 1) de wet die de CEU onmogelijk dreigt te maken, 2) de wet die de civiele organisaties onmogelijk dreigt te maken, en 3) wetgeving aangaande de behandeling van vluchtelingen in de transitzone aan de EU (/Hongaarse) grens.

De Commissie dient verder de besprekingen over de gewraakte wetgeving voort te zetten en de uitgaven van Hongarije streng te controleren op corruptie. Dit alles vanuit de bezorgheid over de negatieve ontwikkelingen in Hongarije aangaande de rechtstaat, de democratie en de verbreiding van corruptie – en dat dit initiatief een test vormt hoe de EU zichzelf kan beschermen tegen een lidstaat dat de basiswaarden van de EU bedreigt.

Het voorstel werd gesteund door 393 parlementsleden, er waren 221 stemmen tegen en 64 onthoudingen.

Vanzelfsprekend moet er nog heel wat water door de Yangzhe voordat het daadwerkelijk zover zal komen dat Hongarije eruitgeknikkerd wordt maar het signaal is redelijk duidelijk. Waarbij dat van die test misschien nog wel het meest interessant wordt.


ongersman.nl

Verder buitenlands nieuws, dan:

– Bij het bezoek van Viktor Orbán aan de Oosterse top voor zijdekoopmannen en cyberpiraten begin deze week, bleek dat hij zijn mannetje ook prima staat tussen ervaren dictatoren en overige nestvlieders …

 

 

Breking: Szél (Westenwind) Bernadett en Bayer (Bromsnor) Zsolt aan de koffie!

ongersman.nlEn taart! Een waarachtig live en gedenkwaardige gebeurtenis voor allen die de polarisering van Hongarije afkeuren.

Vandaag bleek dat de wonderen de Hongaarse wereld ook nog niet uit zijn. Vrijwel alle media – van links naar rechts en onder tot boven – waren dan ook van de partij. De aanleiding was – in het kort – gelegen in enkele opzienbarende uitspraken en gebeurtenissen van de afgelopen weken. Eerst was er de al of niet geoorloofde aanwezigheid van civiele organsaties bij de bespreking van het betreffende wetsvoorstel in de parlementaire commissie. Toen kwam er een typische uitspraak van Orbán dat “de handen beginnen te jeuken”, met daarop de vertaling (lees: concretisering) van die uitspraak door Zsolt Bayer op zijn blog. Met als klap op de vuurpijl – al dan niet als oorzakelijke gevolg – enkele geweldadige incidenten die gericht waren tegen (vermeende) immigranten en demonstranten.

Wie er nu precies verantwoordelijk is voor de totstandkoming van het evenement is wat vaag. Bayer had al zijn excuses aangeboden voor zijn ruige uitspraken en heeft volgens index het initiatief genomen, terwijl Tasz ook deed alsof ze het georganiseerd hebben. Maar dat doet er allemaal niet heel erg toe. In kort bestek ging het behoorlijk geciviliseerde gesprek over de polarisering van het maatschappelijke en het politieke leven. Aan tafel zaten mensen van de mensenrechtenorganisatie Tasz, de geridderde Zsolt Bayer, het kamerlid van de LMP Bernadett Szél, activist Márton Gulyás (kwam later, moest blijven staan) en enkele ‘linkse’ en ‘rechtse’ journalisten.

Kort door de bocht lijkt het een nuttig evenement te zijn geweest. Natuurlijk was er sprake van het typische terug-verwijtgedrag (“… maar jullie zijn ook verkeerd bezig …!”) Bayer had bijvoorbeeld zijn lijstje bij zich met citaten die hij te ver vond gaan (niet zijn eigen, natuurlijk). Ook bij de oppositie zitten namelijk stemmingmakers. Szél trapte echter niet in de praatjes van Bayer over ’emoties die zo hoog oplopen tijdens het typen’: ze zou hem wel degelijk aan gaan klagen.

Tussen twee haakjes: we kunnen het niet laten, sorry. Cruciaal verschil tussen beide ‘kampen’ is natuurlijk wel dat Bayer, Fideszlid met een laag rangnummer, zoals dat zo mooi heet – a) zelf die dingen schrijft, b) in het regeringskamp/ op het pluche zelf zit, c) voortdurend die dingen produceert. Te goedkoop om dan de aanwezigen in de hoek te willen manoevreren waar zij a) in naam van de ‘oppositie’ verantwoordelijkheid zouden moeten aanvaarden voor allerlei dingen die zij niet zelf geschreven hebben, b) die daarentegen meer kans maken door waarachtig en terecht gefrustreerde oppositiebloggers en journalisten te zijn geschreven, c) terwijl zijzelf meestal zich in weten te houden.Maar nou laat Ongersman zichzelf weer polariseren, – haakjes sluiten …

Na anderhalf uur zweten en vooral water drinken was het einde daar. Echt schokkende dingen gebeurden er verder niet, maar er komt wel een wetsvoorstel waarin LMP voorstelt om opruiende uitspraken in de Hongaarse politiek en in tweede instantie in de samenleving voortaan sterker tegen te gaan. Gezamenlijk. Om het debat te behouden. En Bayer’s medewerking wordt daarbij gevraagd om dit bij ‘zijn’ partij Fidesz-KDNP aan te kaarten en te propageren.

Petje af voor allen! Nou ja, bijna.

CEU in Brussels: Weg met die leuzen en one-liners!

ongersman.nl

Het wordt spannend vandaag. Om 15.30 zal het Europese Parlement een plenaire bijeenkomst houden over Hongarije, waarbij EU Commissaris Frans Timmermans zich met Viktor Orbán gaat onderhouden.

Het eerste wapenfeit is al binnen. Vanochtend heeft de Europese Commissie besloten om de Lex CEU aan te gaan pakken. De besluitvorming is niet conform EU regels geweest, zo oordeelde de Commissie. Vanmiddag zal er verder worden gepraat over – naar verwachting – de NGO wet (mensenrechten, basiswaarden EU), over de anti-EU campagne van afgelopen weken en over zekere uitspraken van de regering Orbán, welke lijnrecht indruisten tegen EU opvattingen (felicitaties aan Erdogan, uitspraken over Macedonie).


UPDATE

– in stukjes het verslag en de verschillende toespraken tijdens het debat: hier

Impressie: Hoewel er hier en daar harde woorden klonken – van Timmermans, Verhofstadt en anderen – was het verweer voor Orbán redelijk makkelijk en kreeg hij ook parlementariers achter zich (en niet alleen Fidesz-soldaten). Het lukte hem verder behoorlijk om de bal terug te kaatsen met vluchtelingenrethoriek en doordat het debat allerlei zijwegen ging bewandelen. Verschillende keren werd hij opgeroepen de keus te maken voor of tegen Europa, waarop hij braaf vertelde een echte Europeaan te zijn en dat Hongaren erg van Europa houden. Ook schijnt hij dol te zijn op dialoog. Hongaren zijn wel trots, en gewoon een beetje anders, dat moet Brussel wel begrijpen. Timmermans nam vervolgens de handschoen op en stelde  door te willen gaan met samenwerken.

Citaten:

“My question is: how far will you go? What will be the next thing? Burning books on the Kossuth square?” – Verhofstadt

“With lack of arguments, we only get insults” – Timmermans

“Ik denk vanalles over Soros, maar niet, dat hij ervanuit gaat dat als hij iemand een beurs geeft, hij voor de rest van zijn leven op diens loyaliteit kan rekenen” – Orbán

“Vergeet niet: De nettobetalers aan de Europese Unie zijn ook degenen die het meeste profijt ervan hebben” – Orbán

Stemming – standpuntbepaling EP: 1 mei


Daaromheen slingert dan nog het conflict dat Orbán heeft met zijn peers van de Europese Volkspartij, de fractie waartoe Fidesz-KDNP in Brussel behoort. Ook daar werden harde woorden geuit, met als doel de terugkeer van Fidesz, democratische kampioen van weleer, tot de Europese moederborst. Volgens een brief, gisteren nog uitgezonden door Fidesz aan het partijbestuur en door Népszava besproken, wil Fidesz dat best. Sterker nog: ze kunnen het hele misverstand nog uitleggen ook.

Het zal wel.

Brian Dooley schrijft tijdens een in The Guardian gevoerde discussie:

“Orbán and his apologists can call what’s happening in Hungary what they like, but if it looks and swims and quacks like a government undermining democracy, it probably is.”

Het spel dat gespeeld wordt, is niet simpelweg meer een gevalletje van eb-en-vloed. Het gaat hier niet om een klassieke vorm van politiek bedrijven, van een hoog-ingezette maatregel die na voorspelbare weerstand gereduceerd kan worden – tot ieders grote tevredenheid – tot een wat minder extreme maatregel.

Orbán heeft op hoog niveau leren schaken, van Arthur Finkelstein. Deze mediaschuwe, in negatieve campagne gespecialiseerde politiek adviseur (inmiddels op leeftijd) heeft generaties conservatief Amerika en rechtse regeringen over de hele wereld van advies gediend. De Hongaarse verdeel- en heerstrucjes, de campagne tegen de kritische groeperingen in de samenleving – tot en met het anti-Sorosdenken en het beschimpen van de term liberal aan toe: al deze dingen zijn al eerder uitgevoerd op vergelijkbare wijze, op de Balkan, in Israel en, natuurlijk, in Rusland (hoewel ze daar waarschijnlijk geen hulp van Finkelstein nodig hadden).

Negatieve campagne, dus. Finkelstein zegt ergens in het Youtube filmpje, dat

“people get elected for the silliest reasons”

en vervolgens pakt hij uit hoe succesvol hij is als het erom gaat die ‘silly reasons’ te creeren.

Zijn cynisme, ook niet onbekend in Hongarije, is weerzinwekkend. Het doet denken aan foute sf-films, aan parasieten, vermolmde structuren, eendagsvliegen en terminale toestanden.

Maar voor Fidesz is de conclusie dat het elke dag van het jaar campagne-dag is. Negatieve campagne-dag.

“Daar is het gras groener!”

Het weigeren van de uitgestoken hand is typisch gedrag voor regeringen met identiteitsproblemen. Iedereen in een straal van 2000 kilometer rond Brussel weet dat Europa het moeilijk gaat krijgen de komende decennia, dus wat is dat dan voor een weekdier dat, na het leegeten van de ruif, het bos invlucht met achterlating van de rekeningen en de afwas? Of beter gezegd: het volk het bos instuurt, want zelf hebben ze hun zaakjes – en hun kinderen – allang op het droge, nietwaar?

Misschien moeten we Marx één ding meegeven. Hij was een goed pedagoog, want in het oostblok hebben zowel voor– als tegenstanders het goed begrepen: de praktijk is het enige criterium voor waarheid.

Goede vraag wat Brussel nu zou moeten doen. Begrijpt een regering die zelf, thuis, alleen macht erkent en inzet, elders de waarde van dialoog? Of is het alleen maar tijdrekken, tot de volgende verkiezingen? Feit is dat Hongarije kwetsbaar is. Trump kwam, maar kon niet worden overtuigd. Wilders en Le Pen moeten zich vooralsnog nog bewijzen en het hart van Europa komt langzaam wat tot rust. Tijd om constructief te worden.

Maar zonder dictators.