Tag Archives: Maskirovka

De week van: DE WAARHEID

ongersman.nlWie heeft het nog over De Waarheid, deze tijden? De krant met die naam is al minstens een eeuw dood. De laatste claim op dit terrein raakte eind vorige eeuw zoek. Vandaag de dag zien we dat de realiteit wilder is dan de wildste fictie. En thuis heeft zelfs de hond haar eigen internetbubbel.

Wie laat ik me dan nog wat zeggen? Zo glad als een witte raaf, die waarheid. Als er al ergens over gemekkerd wordt, dan zijn dat hooguit feiten.

Wil je iets van belang onderzoeken, zo leren we van Baron von Münchhausen, dan dien je er eerst een paar keer omheen te cirkelen. Zo heeft satire twee kenmerken. Ten eerste dat de werkelijkheid grondig, maar geniepig, wordt verdraaid. Ten tweede dat het eigenlijk grappig hoort te zijn (maar dat staat of valt natuurlijk onder de eerste factor).

De eerste keer dat het blote facebook-verhaal langskwam bij Zondag met Lubach, dacht ik al dat het een parodie was. Toen het daarna bij Pauw verscheen, werd het vrijwel zeker. ‘Jeroentje’ Pauw opteert voor de overtref en wacht nu nog tot mijn muntje valt . Op zich wel fris en verheffend, zulke pogingen, maar – en mogelijk spreek ik ook voor u – als ik in de maling genomen word, wil ik daar graag wel zelf bij blijven.

DENK DUS MAAR NIET DAT WE DAT VERHAAL GAAN CONTROLEREN! WE HEBBEN WEL WAT BETERS TE DOEN!

Een ernstiger kwestie dan. De verdachte vliegtuigen van Kamerlid Pieter Omtzigt. Wat betekenen die sms’jes? Erste Viel Gut-gevoelen van ongersman: die kamerheer is – zoals doorgaans – wel goed bezig. Als Xander vd Wulp (aangeschoven bij dezelfde Pauw) dat ook vindt, dan moet het wel waar zijn.

DENK DUS MAAR NIET DAT WE JE LATEN VALLEN! WE ZITTEN HIER NIET IN RUSLAND!

Leermomentje deze week:

Waarheid bestaat nooit alleen en ondanks het alternatief is het lang zo gek nog niet.

Pas op de Plaats op de Weg van Lenin!

ongersman.nl
Fejér Megyei Hírlap

Recent heeft 444.hu min of meer aangetoond dat de regeringsgezinde Hongaarse nieuwssites en kranten een ander perspectief hebben op de oorlog in Syrie dan, waarschijnlijk, u en ik.

Terwijl de rest van Europa kritisch staat tegenover de inmenging van Rusland – om niet te zeggen het optreden van Assad en de door Rusland gesteunde en gestuurde troepen tegenover de opstandelingen sterk veroordeelt, zijn de gevechtshandelingen in en rond Aleppo volgens de nieuwsbulletins van MTV en grote kranten als de Magyar Hirlap toch vooral overwinningen op de terroristen. In het stuk van Magyar Hírlap worden één op één alleen de verklaringen van woordvoerders van het Russische leger overgenomen. Dus de rebellen, dat waren ook terroristen.

In een wereld waarin de nuance sowieso een bedriegde diersoort aan het worden is, begint de reikwijdte van deze door Russia-today cs. aangezwengelde desinformatie nu zichtbaar vorm te krijgen.

Gelukkig komt het andersom ook een enkele keer voor – getuige het gehackte interview met Viktor Orbán dat in de print verscheen bij de Fejér Megyei Hírlap. Een paginabreed interview waarin de premier heerlijk uit heeft kunnen pakken maar waarin een paar eigenaardigheidjes slopen. De volgende quotes zijn geen quotes van hem:

„… mi kikértük az emberek véleményét, BÁR NEM ÉRDEKELT MINKET”

… wij vroegen de mening van de mensen, HOEWEL ONS DAT NIET INTERESSEERDE

„… és az ápolónők bérét 2017-ben és 2018-ban is folyamatosan emeljük. A KÓRHÁZI HULLÁK SZÁMA IS EMELKEDIK.”

… en de inkomens van verpleegkundigen gaan we in 2017 en in 2018 ook voortdurend verhogen. HET AANTAL LIJKEN IN DE ZIEKENHUIZEN EVENEENS

„A korrupciós vád mint politikai lejárató eszköz teljes mértékben megszokottá vált. MI IS HASZNÁLJUK.”

Het beschuldigen van corruptie is een methode die in de politiek dagelijks gebruikt wordt om tegenstanders onmogelijk te maken. OOK WIJ GEBRUIKEN DIT

„Azt kívánom, hogy MINÉL TÖBBEN TALÁLJANAK VISSZA A KARÁCSONY POGÁNY ÉRTELMEZÉSÉHEZ, hiszen mégiscsak a Megváltó születését várjuk.”

Ik hoop, dat steeds meer mensen terugkeren naar de KETTERSE INTERPRETATIE VAN HET KERSTFEEST, want we wachten tenslotte allemaal op de Verlosser.

 

Ongersman wenst U een glimlach en een gezegend humanistisch-liberaal kerstfeest!

 

Hoe geef je de geschiedenis terug aan de mensen?

Ongersman

De vraag komt voor in de spionageroman “De Machtsfabriek” van Robert Littell. Ik dacht eerst dat het van diens zoon was, van Jonathan Littell, – en dat kwam uiteindelijk wel goed uit, want alles heeft toch met alles te maken. Littell junior is u overigens mogelijk ook bekend van het boek “De Welwillenden”, over de bijna sympathieke SS officier Max Aue die – gepijnigd door logistieke problemen – niet goed weet waar de holocaust aan te pakken.

Maar “De Machtsfabriek” van de vader, dus. Uit 2002 alweer. De betere spionage-verhalen hebben iets dat de meeste Hollywood-films altijd zullen ontberen: een realistische onzekerheidsmarge. Je weet nooit precies het fijne van de zaak. Ook niet precies wanneer het verhaal is afgelopen en – als het dan toch echt is afgelopen – dan nog weet je vaak niet hoe het is gelopen. Van binnenuit, bedoel ik dan. Je weet bijvoorbeeld nooit of het daarom of misschien toch eerder daarom zo is gelopen. Of het wel iets heeft uitgemaakt, dat het zo liep? Of het goed of slecht is afgelopen? Of eerder nog: juist of onjuist was? Of wanneer en waarmee het eigenlijk was begonnen?

Dat noemen ze geschiedenis maken en dat komt, in ons voorbeeld, al om de hoek kijken met de campagnes van desinformatie die nu eenmaal bij spionnen horen. Stel: je wil je tegenstander gaan bespelen met een valse overloper. Die krijgt natuurlijk informatie mee, ter misleiding. In eerste instantie echte, nuttige informatie, want met valse informatie heeft de tegenstander meteen door dat er iets niet klopt. Maar je geeft de nep-overloper ook weer niet zulke belangrijke informatie mee, dat je te diep in je eigen vlees gaat snijden. Belangrijk: als het spel zo van twee kanten gespeeld begint te worden, is het zaak nooit te gaan zitten denken dat je de slimste bent. Want als je tegenstander bijvoorbeeld niet één, maar twee stappen op je voorloopt, dan ben je in de spionnenwereld – die op een zaal vol met spiegels schijnt te lijken – al snel reddeloos verloren.

Ander voorbeeld: je hebt een mol in de organisatie van de tegenstander. Mollen geven informatie door die nadelig is voor de organisatie waarbinnen ze opereren. Als elk bericht over de tegenstander dat die mol te weten komt, meteen doorgegeven wordt en per omgaande leidt tot mislukking, sabotage en frustratie van de campagnes van de tegenstander, door jouw contraspionage-dienst, dan voel je ergens ook al: die mol zit daar nooit lang. Je zou je mol dus kunnen beschermen door – afwijkend van de gang van zaken, van het patroon – informatie die de mol doorgeeft, soms ook doelbewust niet te gebruiken. Maar zelfs als het bestaan van een mol vermoed wordt, dan kunnen er nog allerlei dingen gebeuren. Je kunt een collega van de mol, ook bij de tegenstander, gaan belasten zodat het gaat lijken dat dat de mol zou zijn; er kan een driedubbelspion ontstaan; en er kan uitkomen dat er helemaal geen mol was, dat er alleen maar toevalligheden en insinuaties zijn opgetreden als gevolg van een spookmol die – zonder dat-ie bestond – de tegenstander alleen al door de schaduw die hij wierp van binnenuit kon opvreten. Zo zie je wel, in het spionnenvak kom of kwam je een aardig eind als je beschikte over stalen zenuwen en een (gezonde) portie achterdocht.

En toen kwam er op vrijdagavond het bericht binnen dat ’28 pages’, een Amerikaans initiatief van 9/11-critici om ontbrekende informatie over de aanslagen op het World Trade Centre openbaar te laten maken, tot succes heeft geleid. Natuurlijk loopt dit nieuws – ergens op de route tussen Nice en Ankara boven de Bosporus, helemaal vast. Zonde, want de strekking ervan is niet mals: individuen die geassocieerd zijn of waren met de kapers – financien geregeld, huisvesting geregeld, vluchtroutes geregeld, ed – hebben of hadden eenduidig connecties met het overheidsapparaat van Saoedi-Arabie – ofwel via de ambassade van dat land in de VS ofwel via de geheime dienst van dat land. Dit zou bij nadere beschouwing een rechte vinger in die richting wijzen en, om maar wat te noemen, de oorlogsrethoriek over Irak die na de aanslag opkwam in een nog raarder licht zetten dan die al stond.

En terwijl de nieuwsdiensten overal ter wereld de grootste moeite lijken te hebben om het Saoedi-nieuws op de telex te zetten, heeft Erdogan in twee dagen na de verrassing van vrijdagavond genoeg tijd gevonden om (in het weekend, nota bene) zo’n 6000 soldaten, rechters en andere onwelgezinde medewerkers op te rollen. Als straks ook in die hoek het één en ander niet blijkt te kloppen, of in ieder geval niet helemaal zo blijkt te zijn gegaan, als het lijkt te zijn gegaan (volgt u het nog?), dan eet ik mijn turul op. Minister Szijjártó van Hongaarse Buitenlandse Zaken (…) weet gelukkig wel al dat het terroristen zijn en dat Erdogan de rots in de branding is. Nu is de mening van Szijjártó überhaupt al die van een rare kanarie als het gaat om buitenlandse betrekkingen (zie van de EU afwijkende mening over grensconflicten China in de Zuid-Chinese Zee), dus zijn visie heeft ongeveer net zoveel realiteitswaarde als de gemiddelde Hollywoodfilm.

Stalin, tenslotte. In De Machtsfabriek stelt een overloper dat de Russen Stalin zo lang hebben gepruimd, omdat ze in wezen bang waren voor het donker. Bang voor de winter, voor de uitgestrekte wouden en alles wat daarachter lag. Als dat zo was, dan heeft Stalin ze over die angst heen geholpen deels door te laten zien dat ze niet bang hoeven te zijn van die verre verten, maar deels net zo goed door zelf de plaats van het donker in te nemen.

Hoe klein is de wereld? Jonathan Littell (inderdaad, de zoon van) heeft nog meer relevante dingen geschreven, zoals een onderzoek naar de geheime diensten van Rusland, tussen 1991 en 2005.

En ik was nu net zo blij dat het eindelijk een keer (mede) over Rusland ging, zonder dat er sprake was van Putin … Of was dat verdacht geweest?

Maskirovka is onder ons

bullEen paar dagen geleden hoorde een bekende het één en ander dat te vreemd was om niet door te vertellen. Zo gaat dat met rare nieuwtjes, meestal (kijk maar!) In de wandelgangen van een professionele bijeenkomst vertrouwde iemand haar omstanders toe dat in Zweden het leven ook geen lolletje meer is. De vertelster was een bedaarde en sympathieke, verder geheel onbekende wat oudere vakgenoot, die deels in Zweden woonde en daar ook nog wat familie had. Reden om iemand iets op de mouw te spelden was er niet: zelf leek ze het nog het meest te betreuren dat de situatie zich zo ontwikkeld had.

Wat ze vertelde was het volgende:

1 Volgens haar werden kleine kinderen op school stelselmatig gecontroleerd op blauwe plekken. Als er blauwe plekken aan het licht kwamen die niet afdoende konden worden uitgelegd, dan werden per direct de ouders aangepakt door de autoriteiten. Eén en ander was het gevolg van de aloude neiging tot mishandeling, die de gemiddelde Zweed al sinds jaar en dag eigen zou zijn.

2 Dan – we zitten nog steeds in Zweden – de alcoholcontrole. Haar eigen schoonzoon (of zoiets) was door de politie gecontroleerd met een blaasproef. Die was positief – waarschijnlijk omdat de sonde kapot was – waarop voor een jaar het rijbewijs werd afgenomen en er in de tussentijd door de betreffende persoon geen alcohol mocht worden gedronken. Dus ook niet in de privésfeer. Daarbij konden er onaangekondigde controles worden verwacht. Pas als betrokkene een jaar clean zou zijn, dan kon het rijbewijs worden terugverwacht.

3 Tenslotte en toen werden mijn ogen pas echt rond, werd medegedeeld dat in Zweden – net als overigens in Duitsland – wetgeving in de maak zou zijn die huiseigenaren verplichten zou hun vloeroppervlak te laten registreren, omdat boven een bepaalde grootte een deel van de woning beschikbaar zou dienen te komen voor de huisvesting van vluchtelingen.

Na een korte periode van bezinking en (ik geef het toe) controle op internet van de laatste aantijging, begon het er verdacht veel op te lijken dat we een fraai voorbeeld van Maskirovka te pakken hadden.

Als dat zo was dan sluit het aan bij een constatering die meerdere nieuwsorganen in Europa doen. De indruk die ontegenzeggelijk ontstaan is, is dat de recente activiteiten van Poetin’s Rusland in Europa toenemen, diverser worden en moeilijker te volgen zijn. Bekend was al dat extreem-rechtse politieke partijen nauwe betrekkingen met Moskou onderhielden – Front National en bijvoorbeeld ook de Hongaarse Jobbik. Extreem-links had die banden van oudsher nog. Nieuw is nu, dat tegenwoordig ook gematigd linkse denkers en politici zich kunnen warmen in de Russische aandacht.

Minister van Buitenlandse Zaken Lavrov richt zich tot hen in een essay waarin de lange en complexe historische banden tussen Rusland en (de rest van) Europa worden ontleed, van Kiev Rus, via de tsaren en WO I en II, tot en met het einde van de Koude Oorlog, Joegoslavie en Syrie. In zijn amicale en ‘wiedergutmacherige’ stuk geeft Lavrov enerzijds iedereen een aai over de bol door een batterij namen te noemen van, bijvoorbeeld, Oostenrijks-Habsburgse, Franse, Engelse en andere schijnbaar belangrijke ‘opinion-makers’; anderzijds valt de naam van Stalin of Lenin in het geheel niet. Putin wordt twee keer genoemd. De toon is er één van lichte verontwaardiging over zoveel jammerlijk onbegrip aan de kant van (primair) de EU over de beweegredenen van dit zeer significante en internationaal toch echt niet te veronachtzamen volk (met wie zoveel gemeenschappelijks wordt gedeeld!)

Ook hierbij aansluitend zijn de ‘fijne berichten’ over de vriendschap die aan het ontstaan is tussen Lavrov en John Kerry, Secretary of State van de VS.

Intussen vindt een ander belangrijk nieuw krachtmeten plaats op de Balkan, in verband met de vluchtelingencrisis. Duitse inlichtingendiensten melden dat ze zich geconfronteerd zien met openlijke activiteiten van Russische actoren – pers, minderheden, diplomaten en organisaties – waarbij ze hebben de grootst mogelijke moeite hebben om er iets tegenover te zetten. De rol van Rusland in het onwrichten van de Europese staten en de EU an sich, is, waaschijnlijk, moeilijk te overschatten. Manipulatie: machtsvertoon enerzijds, vriendelijke acties anderzijds en roddel en achterklap in het midden. Alles doet mee.

Het andere Index stuk in dit verband tenslotte, gaat in op de betekenis voor ‘de man in de straat’. De tagline: als de taxichauffeurs erover praten, is het doel bereikt! Eerder zagen we al dat op sites als youtube, yahoo en andere een leger aan trollen (uit Rusland) op fulltime basis bezig is om stemming te maken.

Een echte partizaan weet wat hem te doen staat!