Tag Archives: Michel Houellebecq

Leestijd: enkele minuten

ongersman.nlBent u ook zo dol op lijstjes? Er komt er weer eentje aan en Ongersman kan er bijna niet van slapen. Waar zal Hongarije staan op de Legatum Prosperity Index 2017? Deze belangrijke, vergelijkende indicator voor landelijk welzijn wordt elk jaar in november gepubliceerd. Nog eventjes!

Tot die tijd dan: the making of …

Correspondenten, die een punt maken waaraan zijzelf of sommige lezers nog kunnen twijfelen, of juist één dat op het relaterende medium met overgrote regelmaat herhaald wordt en om die reden van tijd tot tijd een verse kwak fundering behoeft, nemen graag bekende, in het algemeen bewonderde en (of) anderszins buiten verdenking staande figuren in de arm om punt in kwestie te pitchen, helemaal als genoemde figuur grossiert in wat moeilijkere onderwerpen of glibberige doorkijkjes op hellende vlakken.

Michel Houellebecq, dus. Hij begint zijn essay over de Amerikaanse sci-fi schrijver HP Lovecraft met de opmerking dat mensen die boeken lezen, het vaak wel een beetje gehad hebben met de wereld. Een kernachtige uitspraak die, indien uitgebreid naar andere takken van kunst, waarschijnlijk op alleen lexicologische bezwaren zal stuiten.

Dergelijke grasduiners leggen rondom genoemde wereld dan zelf weer wel allerlei knellende verbanden – zij zullen dat inzicht of wijsheid noemen. In kort bestek tekens die ze om zich heen menen te herkennen en denken te kunnen lezen en accuraat in elkaar te kunnen passen. Neem wat ‘songtekst van eind jaren 80 popgroep’, wat ‘nieuwe schrijfster met rare blik’ en voeg daaraan toe ‘talkshow als iedereen voorbeeldig geroerd wordt door de blijk van (on) vermogen van een (on) ingewijde in dit of dat (on) geval’.

Het resultaat: zo objectief als zebra!

ongersman.nlEn gelukkig dat we zijn, even! Tot de Kraft of, voor mijn part, de cafeïne op is en de misere druppend aandringt. Want de ander had gisteren mogelijk ook wel een inzichtmoment – maar dan van andere snit! Met bijvoorbeeld ‘Messi’s moves’, ‘Manouche de buurkat’ en ‘Flipje van Tiel’ om het af te toppen. En zo parttime sharen we ons fantastische universum tot we allemaal een gelijk hebben.

Vlug terug naar Houellebecq, nu. Ongersman, voor één, houdt wel van mensen die zich elegant weten te onttrekken en aan durven te stippen dat het allemaal niet zo heel veel zou moeten uitmaken (of een ander fijn perspectief aan durven te dragen wat verlokkelijk mag heten; laat het svp wel – want daar gaat het misschien nou net om – iets zijn wat we zelf van binnen al weten of waarvan we op zijn minst vinden dat anderen het nog te weinig beseffen (voor de puristen onder ons)). Tenminste hier en nu. Voor ons en dusver, in elk geval.

ongersman.nl
Legatum Prosperity Index 2016:
Ranking bep. landen 2009 – 2016

De consensus lijkt namelijk te leren dat het vermijden van aan stress gerelateerde lichamelijke klachten van ambtenaren vooralsnog belangrijker wordt gevonden dan het opzetten van werkkampen voor andersdenkenden. Tenminste, onder ons en voor de meesten met wie we ons stukje waarheid nog pretenderen te delen.

Houellebecq heeft in 2016 in het openbaar niet gereageerd op de 18e plaats van Frankrijk op de landenranglijst van Prosperity.

Ongersman houdt het in de gaten.

 

Waarom Michel Houellebecq

HagedisLinks en rechts aangeraden door bezorgde en betrokken vrienden en bekenden, is “Onderworpen” van Michel Houellebecq tot nu toe een boek dat de verwachtingen verre overtreft.

Al eerder, in “Elementaire deeltjes” maar vooral in “De kaart en het gebied”, viel op dat Houellebecq’s onovertroffen is in zijn trefzekere beschrijving van alledaagse rompslomp. Op lichtvoetig proza manifesteert zich een woordvoerder van belangen die totnogtoe niet als belangrijk bekend stonden.

Eerste voorbeeld: gesprekken tussen mannen benoemen als ‘heen en weer slingerend tussen pederastie en duel’.

Tweede voorbeeld: (…)

Daarnaast zijn zijn vloeren vaak zo dunnetjes, dat je je als lezer om de haverklap wéér op zo’n krakende zolder aanbeland weet, waar je automatisch richting de muur begint te schuifelen om je eigen val maar vast uit te stellen. Je om de hoofdpersoon bekommeren is er dan al lang niet meer bij.

De diepere betekenis van het werk zal gaandeweg pas blijken. Duidelijk is al wel dat hier aan de bel wordt getrokken. Voer voor een Derde Weg, lijkt het wel. Categorisch goed- of afkeuren is er niet meer bij. Wat er nog rest aan democraat in ons, begint zich nu echt te realiseren dat er nooit van zijn leven een brug getrokken zal kunnen worden tussen willen wat wij willen en weten dat dat wat wij willen, niet acceptabel is voor veel anderen. Entree discours, debat, democratie, een portie ouderwetse dialectiek, wellicht. Allemaal woorden met tweespalt erin voorgebakken. David van Reybrouck roemt de deliberatieve democratie, Arjen Lubach zoekt het in Superkamp.

We zijn wakker!