Tag Archives: Rusland

Pas op de Plaats op de Weg van Lenin!

ongersman.nl
Fejér Megyei Hírlap

Recent heeft 444.hu min of meer aangetoond dat de regeringsgezinde Hongaarse nieuwssites en kranten een ander perspectief hebben op de oorlog in Syrie dan, waarschijnlijk, u en ik.

Terwijl de rest van Europa kritisch staat tegenover de inmenging van Rusland – om niet te zeggen het optreden van Assad en de door Rusland gesteunde en gestuurde troepen tegenover de opstandelingen sterk veroordeelt, zijn de gevechtshandelingen in en rond Aleppo volgens de nieuwsbulletins van MTV en grote kranten als de Magyar Hirlap toch vooral overwinningen op de terroristen. In het stuk van Magyar Hírlap worden één op één alleen de verklaringen van woordvoerders van het Russische leger overgenomen. Dus de rebellen, dat waren ook terroristen.

In een wereld waarin de nuance sowieso een bedriegde diersoort aan het worden is, begint de reikwijdte van deze door Russia-today cs. aangezwengelde desinformatie nu zichtbaar vorm te krijgen.

Gelukkig komt het andersom ook een enkele keer voor – getuige het gehackte interview met Viktor Orbán dat in de print verscheen bij de Fejér Megyei Hírlap. Een paginabreed interview waarin de premier heerlijk uit heeft kunnen pakken maar waarin een paar eigenaardigheidjes slopen. De volgende quotes zijn geen quotes van hem:

„… mi kikértük az emberek véleményét, BÁR NEM ÉRDEKELT MINKET”

… wij vroegen de mening van de mensen, HOEWEL ONS DAT NIET INTERESSEERDE

„… és az ápolónők bérét 2017-ben és 2018-ban is folyamatosan emeljük. A KÓRHÁZI HULLÁK SZÁMA IS EMELKEDIK.”

… en de inkomens van verpleegkundigen gaan we in 2017 en in 2018 ook voortdurend verhogen. HET AANTAL LIJKEN IN DE ZIEKENHUIZEN EVENEENS

„A korrupciós vád mint politikai lejárató eszköz teljes mértékben megszokottá vált. MI IS HASZNÁLJUK.”

Het beschuldigen van corruptie is een methode die in de politiek dagelijks gebruikt wordt om tegenstanders onmogelijk te maken. OOK WIJ GEBRUIKEN DIT

„Azt kívánom, hogy MINÉL TÖBBEN TALÁLJANAK VISSZA A KARÁCSONY POGÁNY ÉRTELMEZÉSÉHEZ, hiszen mégiscsak a Megváltó születését várjuk.”

Ik hoop, dat steeds meer mensen terugkeren naar de KETTERSE INTERPRETATIE VAN HET KERSTFEEST, want we wachten tenslotte allemaal op de Verlosser.

 

Ongersman wenst U een glimlach en een gezegend humanistisch-liberaal kerstfeest!

 

Maskirovka is onder ons

bullEen paar dagen geleden hoorde een bekende het één en ander dat te vreemd was om niet door te vertellen. Zo gaat dat met rare nieuwtjes, meestal (kijk maar!) In de wandelgangen van een professionele bijeenkomst vertrouwde iemand haar omstanders toe dat in Zweden het leven ook geen lolletje meer is. De vertelster was een bedaarde en sympathieke, verder geheel onbekende wat oudere vakgenoot, die deels in Zweden woonde en daar ook nog wat familie had. Reden om iemand iets op de mouw te spelden was er niet: zelf leek ze het nog het meest te betreuren dat de situatie zich zo ontwikkeld had.

Wat ze vertelde was het volgende:

1 Volgens haar werden kleine kinderen op school stelselmatig gecontroleerd op blauwe plekken. Als er blauwe plekken aan het licht kwamen die niet afdoende konden worden uitgelegd, dan werden per direct de ouders aangepakt door de autoriteiten. Eén en ander was het gevolg van de aloude neiging tot mishandeling, die de gemiddelde Zweed al sinds jaar en dag eigen zou zijn.

2 Dan – we zitten nog steeds in Zweden – de alcoholcontrole. Haar eigen schoonzoon (of zoiets) was door de politie gecontroleerd met een blaasproef. Die was positief – waarschijnlijk omdat de sonde kapot was – waarop voor een jaar het rijbewijs werd afgenomen en er in de tussentijd door de betreffende persoon geen alcohol mocht worden gedronken. Dus ook niet in de privésfeer. Daarbij konden er onaangekondigde controles worden verwacht. Pas als betrokkene een jaar clean zou zijn, dan kon het rijbewijs worden terugverwacht.

3 Tenslotte en toen werden mijn ogen pas echt rond, werd medegedeeld dat in Zweden – net als overigens in Duitsland – wetgeving in de maak zou zijn die huiseigenaren verplichten zou hun vloeroppervlak te laten registreren, omdat boven een bepaalde grootte een deel van de woning beschikbaar zou dienen te komen voor de huisvesting van vluchtelingen.

Na een korte periode van bezinking en (ik geef het toe) controle op internet van de laatste aantijging, begon het er verdacht veel op te lijken dat we een fraai voorbeeld van Maskirovka te pakken hadden.

Als dat zo was dan sluit het aan bij een constatering die meerdere nieuwsorganen in Europa doen. De indruk die ontegenzeggelijk ontstaan is, is dat de recente activiteiten van Poetin’s Rusland in Europa toenemen, diverser worden en moeilijker te volgen zijn. Bekend was al dat extreem-rechtse politieke partijen nauwe betrekkingen met Moskou onderhielden – Front National en bijvoorbeeld ook de Hongaarse Jobbik. Extreem-links had die banden van oudsher nog. Nieuw is nu, dat tegenwoordig ook gematigd linkse denkers en politici zich kunnen warmen in de Russische aandacht.

Minister van Buitenlandse Zaken Lavrov richt zich tot hen in een essay waarin de lange en complexe historische banden tussen Rusland en (de rest van) Europa worden ontleed, van Kiev Rus, via de tsaren en WO I en II, tot en met het einde van de Koude Oorlog, Joegoslavie en Syrie. In zijn amicale en ‘wiedergutmacherige’ stuk geeft Lavrov enerzijds iedereen een aai over de bol door een batterij namen te noemen van, bijvoorbeeld, Oostenrijks-Habsburgse, Franse, Engelse en andere schijnbaar belangrijke ‘opinion-makers’; anderzijds valt de naam van Stalin of Lenin in het geheel niet. Putin wordt twee keer genoemd. De toon is er één van lichte verontwaardiging over zoveel jammerlijk onbegrip aan de kant van (primair) de EU over de beweegredenen van dit zeer significante en internationaal toch echt niet te veronachtzamen volk (met wie zoveel gemeenschappelijks wordt gedeeld!)

Ook hierbij aansluitend zijn de ‘fijne berichten’ over de vriendschap die aan het ontstaan is tussen Lavrov en John Kerry, Secretary of State van de VS.

Intussen vindt een ander belangrijk nieuw krachtmeten plaats op de Balkan, in verband met de vluchtelingencrisis. Duitse inlichtingendiensten melden dat ze zich geconfronteerd zien met openlijke activiteiten van Russische actoren – pers, minderheden, diplomaten en organisaties – waarbij ze hebben de grootst mogelijke moeite hebben om er iets tegenover te zetten. De rol van Rusland in het onwrichten van de Europese staten en de EU an sich, is, waaschijnlijk, moeilijk te overschatten. Manipulatie: machtsvertoon enerzijds, vriendelijke acties anderzijds en roddel en achterklap in het midden. Alles doet mee.

Het andere Index stuk in dit verband tenslotte, gaat in op de betekenis voor ‘de man in de straat’. De tagline: als de taxichauffeurs erover praten, is het doel bereikt! Eerder zagen we al dat op sites als youtube, yahoo en andere een leger aan trollen (uit Rusland) op fulltime basis bezig is om stemming te maken.

Een echte partizaan weet wat hem te doen staat!

 

Oorlog is zo vreselijk!

Babaakocsiban_smallDeze dagen is het 72 jaar geleden dat Boedapest onder vuur lag van de Russen, of, zo u wilt, de Hongaren bevrijd werden. Hoe dan ook een bittere pil.

Onze vriend Krisztián Úngváry, historicus met een prachtige naam, acht derhalve de tijd rijp voor een kijkje achter de toenmalige schermen. Zoals waarschijnlijk wel bekend hebben in de eerste weken van 1944 Duitse en Hongaarse legereenheden pogingen gedaan om uit te breken naar het Westen, tegen de directe orders van Hitler in. De Hongaarse verliezen als gevolg van de uitbraak waren enorm, vertelt Úngváry, groter bijvoorbeeld dan de Amerikaanse verliezen op Omaha Beach rond D-Day. Toch worden de gevechten rond Boedapest door ‘de instanties’ al jarenlang genegeerd, terwijl bepaalde andere elementen de uitbraak juist zien als een weliswaar tragische, maar toch ook als een heldhaftige daad.

Dit laatste, zo zegt Úngváry, kan snel met statistieken worden ontkracht. Van de uitbrekers overleefde slechts een fractie de oorlog. Hij zet dan ook vraagtekens bij de herinneringstochten van een ‘actiegroep’ voor de Börzsöny, waarbij de toenmalige routes van de wanhopige opa’s en hun Duitse collega’s na kunnen worden gelopen. ‘Prestatietocht’ heet het nu. Compleet met ijzeren kruizen en in Duitse, Hongaarse en Russische uniformen gestoken nepsoldaten langs de route die de stempelkaarten van de door de bossen krioelende jongeren hanteren.

Úngváry, zelf actief bij de padvinderij, keurt de activiteiten van deze ‘actiegroep’ niet af maar staat wel stil bij het grote aantal deelnemers, inmiddels duizenden per jaar. Alsof hij zeggen wil dat het niet in de haak is dat er meer mensen op komen draven voor een sportfestijn met een extreemrechts bijsmaakje, dan – om maar iets te noemen – dat er komen protesteren terwijl het land in puin ligt. Hij hoopt in ieder geval dat de deelnemers van nu, wat het gedachtengoed van toen betreft – het verdedigen van Europa tegen de verschrikking uit het oosten – inmiddels wel inzien dat dat een misvatting is geweest (zie Auschwitz, dat van binnen kwam).

Ik denk, dat Úngváry wil zeggen dat geen van bovenstaande benaderingen tot een gezonde verwerking van het verleden kan leiden. Wat er van 1945 tot 1989 gebeurd is met de nagedachtenis, is natuurlijk slecht. In die legers zaten natuurlijk ook dienstplichtige militairen en misleide zielen en natuurlijk is je grootvader je grootvader, ook al is hij gesneuveld in een anonieme en hopeloze slag aan wat officieel de ‘verkeerde kant’ werd.

Helaas hebben we aan Úngváry’s stuk verder niet zo heel veel meer want die gaat in zijn (prachtige) bronnenmateriaal op zoek naar de wederwaardigheden van een specifiek groepje Duitse soldaten. Zijn polemische benadering blijft daarmee dubbelzinnig in de modder vastzitten: “OK, er was een uitbraak, die was ook nog eens verboden door Hitler en die werd uiteindelijk nog fataler dan als ze waren blijven zitten. En dat is fout. Toch? Eh …, fout vanwege de Nazi’s? Nee, ja, …, toch? Oh ….”

Als dit de manier is om te zeggen dat mensen die in hun eigen vlees snijden, dan ook de pijn zullen voelen, waarom dan toch net dat groepje uit de duizenden uitbrekers gepikt, die het hebben overleefd?

Want daarmee zijn we in één klap terug bij Hollywood.

En daar wordt een mens nooit veel wijzer van.

Soros, Horthy, Putyin, Orbán: kwartet!

temetoZe flirten met Moskou, flirten met Horthy, met het Vaticaan (als het zo uitkomt). Ze flirten met alles, vooral, waaruit maar blijken zal dat ze anders zijn. Nostalgie is daarbij slechts een ingredient, nooit het doel.

Wat is juist en wat is veilig om hier te denken? Het politieke geborrel en geknetter in de Fidesz ketels lijkt vaak niet meer te betekenen dan het geexperimenteer van een eclectische klasje adhd’ers zonder toezicht. De regering lijkt ondanks alles wel een zakenkabinet dat met kunst en vliegwerk de Hongaarse boot zo lang mogelijk drijvende dient te houden (totdat onmiskenbaar het moment aangebroken is dat de bodem er werkelijk uitvalt en de bemanning vluchtelingenstatus op de Kaayman-eilanden kan gaan aanvragen). Zo doen de sprinkhanen dat immers al eeuwen!

Toch verdient – al is het alleen maar omdat we onzelf serieus nemen – een gedegener beschouwing de aandacht. In de eerste plaats vanwege de vraag wat erna zou kunnen komen. In de tweede plaats omdat erop gelet moet worden of de toegebrachte schade niet onherstelbaar is.

George Soros hoeven we daarbij niet sympathiek te vinden. Zijn speculaties tegen het Engelse Pound – tegen de Engelse Nationale Bank; tegen de Engelse burgers – stonden in 1992 aan de wieg van zijn enorme fortuin. Dergelijke acties kunnen moeilijk uitgelegd worden als gebaar van naastenliefde. Ook al lijkt hij als filantroop het beste voor te hebben met onderdrukte volkeren, zijn geld verdient hij ontegenzeggelijk net zo hard weer terug door op het hoogste niveau mee te plassen in het hoge gras van het hyperkapitalisme.

In Hongarije is Soros oa verantwoordelijk voor de Central European University en andere programma’s van de Open Society Foundation. Dat voor veel Hongaren, die deze verdwaalde appel eigenlijk alleen van zijn filantropische escapades zullen kennen, de naam Soros op één lijn staat met die van de duivel, mag dan ook een wondertje van social engineering heten.

Desalniettemin heeft Soros met regelmaat iets in de Hongaarse melk te brokkelen. Waarom men daar zo gevoelig voor is, is weer een mooie psychologische invuloefening: ‘slim oompje verlaat ons, heeft vervolgens succes en ook nog kritiek op ons’, denk ik dat het is. Zoals hij fervent anti-republikeins stelling neemt in de VS, is hij behoorlijk anti-Putyin en ook zeer kritisch op de Fidesz in Europese aangelegenheden.

Een interview met hem – in de Engelse versie – is te vinden in New York Post review of Books. Hongaars staat hier. Interessant zijn de accentverschillen – de Hongaren focussen op het verwijderen van Orbán (wat moeilijk is), de Amerikanen op de toekomst van de EU (on the verge of collapse). De mooiste uitspraak in het interview vind ik persoonlijk: “Hij is niet zo intelligent als Orbán”, over de Poolse Jaroslaw Kaczynski. Daarmee laat Soros toch even zien dat zijn hart nog altijd op de goede plek zit!

Maar goed. In het kort: Soros krijgt de eer volgens de regering mede achter de grote aantallen vluchtelingen te zitten. Dat lijkt me zelfs voor Soros een tamelijk kranige prestatie – als ik iemand aan zou moeten wijzen, dan zijn dat de Russen, maar dit terzijde. Het gaat er maar om dat volgens de Hongaarse regering Soros niet mag brokkelen. Niet in hun melk, welteverstaan.

De Open Society heeft evenwel enige tijd geleden al een 6-puntenprogramma opgesteld, dat, niet verwonderlijk, botst met dat van de regering. Details wil ik even niet op in gaan, alleen dat het niet is toegestaan deel te nemen aan het debat dat alleen de regering mag voeren. Een debat gevoerd in jubelstemming met als leitmotif dat Hongarije fantastisch bezig is. Wanneer zegt iemand toch eens tegen die lui, dat – zoals bij ons in huis behalve de hond iedereen kan zien – er logischerwijs toch echt het één en ander niet aan spoort?

Hongarije klopt zich al op de borst alsof zij de crisis hebben opgelost. Maar wat Hongarije heeft gedaan – het hek – kan toch alleen maar werken omdat de anderen dat niet hebben gedaan? Het is toch geen oplossing? Het was een signaal, OK. Het was een relatief instrument, OK. Maar het is geen oplossing. Kan het niet zijn. Als van Spanje via Italie tot en met Griekenland iedereen hekken gaat plaatsen, dan komen vanaf volgende week maandag toch die stromen met mensen ook weer Hongarije binnen? DOOR dat mooie hek? Weg van de minste weerstand? Basic natuurkunde, zelfs met adhd!

Brussel kan de problemen niet oplossen en Hongarije in haar eentje al helemaal niet. Orbán ook (net) niet, geloof me! Weglopen van onderhandelingstafels, bluffen, dwepen met je ‘inzichten’ in achterafzaaltjes in Beijeren, felicitaties in ontvangst nemen omdat je anderen met gemeenschappelijke (ook jouw) problemen opscheept en dan ook nog dreinen dat je wel de financiele middelen wilt voor dingen die je niet levert, – dat is toch te pijnlijk voor woorden?

Als het zo gaat – en met Polen op de bolderkar erbij lijkt het al ras verder in die richting te gaan – dan is het moment aangebroken dat Orbán werkelijk kan gaan omkijken naar nieuwe vrienden.

En in Szigetvár wordt een minaret gebouwd.

Wat willen ze nou eigenlijk?

 

Maslow’s ijsberg

MUPA - Paleis van de KunstenVooral Rusland maar ook Hongarije wordt wel eens een land van enorme tegenstellingen genoemd. Puissant rijke burgers – de super-suv stopt, de deuren gaan open en uit stapt hij – in niet-zo-heel-erg subtiel gucci, tucci en vermucci -ensemble / zij in uitgestorven bontmantel en dito wit-zwaar metalen schoentjes – waden door de modder op weg naar de nachtclub waar het op dat moment te doen is. Er is geen asfalt maar in de nacht van Moskou of Boedapest zullen zij oplichten als vuurpijlen (wat hun schoentjes betreft: net zo eenmalig). Niets nieuws onder de zon.

Wie kijken dat zo aan? De andere straatbewoners. Wist u eigenlijk dat er ook voor 1989 al punks waren in het oostblok? Keiharde straatpunks waar je een beetje bang voor moest en moet zijn. Geen keuzepunks, zoals u en ik dat wellicht ooit een blauwe maandag waren. Deze bedelpunks zijn zo arm als ze komen. En met hen de daklozen en zwervers.

De kleine lieden modderen intussen heen-en-weer tussen deze twee lagen. Die ritselen en worden geritseld, sjacheren van links naar rechts en terug met flessen drank of aardappels, koeiemest of handenarbied. Barter viert hoogtij, het westen – tenminste dat deel dat ruilhandel hip vindt – zou haar ogen uitkijken bij zoveel vooruitgang.

Bij de supermarkt in het dorp staat sinds een jaar of wat een container voor kleding en schoenen. Wat erin zit weet ik natuurlijk niet, maar afgaand op wat eromheen slingert – voor de graai neergelegd – is het met name geschikt voor mensen met één arm of been, zes tenen of minstens een stoma. Textiel is in zo’n overvloedige mate aanwezig – denk aan het gebruik van de west Europese lompen als brandstof in oost Europese huishoudens afgelopen jaren – maar toch kan iets dat nog bruikbaar is, niet beschikbaar worden gesteld. Tenminste niet gratis. Hoogstens geruild, wat natuurlijk niet lukt.

De rijke Russen begrijp ik. Een beetje. De bedelpunks respecteer ik. Ergens. De zwervers kan ik volgen. De barterprinsen en zij die tien jaar op de babykleertjes blijven zitten, zelfs daar kan ik nog in komen. Wat ik niet snap, dat is de nieuwe middenklasse. Over hun droom zal ik het niet hebben maar ook hij rijdt op vier wielen. Hun ouders hebben een generatie lang gesappeld. De babykleertjes van hun kinderen mogen niet meer de straat op. Maar zelf trekken ze spijkerbroeken aan die de punks nog slecht zouden staan:

– ragged ‘n’ greased –

Want dat is hip.

Insmeren met modder wordt dat misschien ook nog wel.