Tag Archives: tribunaal

Wij van WC-eend moeten struisvogel echt afraden

ongersman.nl

Wie kent  Michel Foucault nog, de hippe Franse filosoof uit de jaren 60 en 70? Hij werd bekend met zijn analyses van gevangenissen en psychiatrie als typische plekken waar burgers werden geconditioneerd. Maar ook scholen, kazernes en sportclubs golden als instituties waar de macht werd bestendigd en een dwingend ‘normaal’ werd opgebouwd. Hoor ik daar een zucht? Inderdaad, normaal lijkt tegenwoordig wel eens verder weg dan toen. Je af en toe afvragen of je gek bent, is dan ook één van de betere indicaties van normaal geworden – hoewel alles context-afhankelijk is, wat Foucault nu net probeerde uit te leggen.

Desalwelteplus is de normaalstrijd helemaal losgebarsten. Het is een mondiaal ‘Spiel’ geworden – nu landelijke verkiezingen doorgaans gezien worden als oplaaiende clashes tussen populistische bewegingen enerzijds en de anderen (liberals, conservatieven, groen, etc) anderzijds, nu spionnen met veel bombarie ontmaskerd of geridderd worden, nu journalisten (Slowaaks/ Ján Kuciak, Maltees/Daphne Caruana Galizia, Bulgaars/ Viktoria Marinova, Saudi/ Jamal Khashoggi – die laatste horen we ook alleen maar wat meer van omdat de Turken net een hekel aan de Saudi’s lijken te hebben …) en een interpolbaas verdwijnen en/of vermoord worden, – met als gemeenschappelijke noemer dat het hier steeds gaat om staatsgesanctioneerde of staatsgerelateerde (gevalletjes subsidie-fraude) vormen van fysiek en politiek geweld.

Hebt u het beeld van een dictator die – vette druppel van de kaak afvegend – een hongerig, laveloos en/of verongelijkt onderdaan, die het waagt Hem aan te spreken, aanspoort om aan zelfkritiek te doen? Communisme en kapitalisme hadden graag dat je de ‘fout’ – de oorzaak van je problemen – eerst bij derden zoekt, eventueel bij jezelf maar zeker niet in het systeem of bij de leiders.

Dit schema moet definitief op de helling. Nieuw ctrl-left wenst zich niet langer als evenzovele irritante voetbalouders (alleen maar) schor te schreeuwen vanaf de zijlijn. Wie de tijd ervoor neemt ziet de contouren van een strak-omlijnd program, (hopelijk) gebaseerd op verbeterde kennis van de situatie en vooral – op veronachtzaming van ander noch zelf.

Nu in de nieuwe werkelijkheid alles een invuloefening lijkt te zijn geworden, moeten we dan koste wat het kost aardig blijven voor elkaar? Of vallen we collectief terug in rat-races? Wat willen we dan? Wie zijn we?

Zelfs voor ongersman een tamelijk grote dobber. Laten we één visje eruit lichten: de omgang met de pers.

Persvrijheid (zo blijkt na gesprekken met diverse verveelde, edoch godvrezende zielen) moet worden gezien als iets anders dan onafhankelijke pers. Tenminste, in de zin dat in Hongarije inderdaad iedereen alles mag schrijven en zeggen wat niet verboden is. Wat op papier nog best redelijk klinkt. Maar vrijheid en levensvatbaarheid staan in Hongarije wel vaker met elkaar op gespannen voet, in aanmerking genomen dat al die niet-verboden zeggens en schrijvens ook nog eens verspreid willen worden. Even een gedachtenexperimentje:

Wat komen we in Hongarije tegen aan (onafhankelijke of in ieder geval kritische) pers? Even uit het hoofd (correct me if I am really wrong):

  • één landelijk papieren dagblad – népszava (de oude (en nieuwe) spreekbuis van MSZP-vrienden
  • een belangrijker aantal papieren week- en maandbladen – HVG, Magyar Narancs
  • maar dan wordt het vrij snel alleen nog maar kleinere cultuurbladen of a-politieke glossy’s en wat regionale bladen nog
  • internetportals: naast de genoemde portals van de genoemde papieren bladen – index.hu, 444.hu, 24.hu
  • en nog één of twee radiostations (music fm)
  • rtl  en atv (?) op televisie
  • met tenslotte atlatszo.hu als spin in het onderzoeksjournalistieke web

Daar hebben we met een beetje goede wil per entiteit enkele tientallen journalisten te pakken, bij de grotere misschien een enkele honderd, die daadwerkelijk inhoudelijk het nieuws volgen en doorgeven. Dan hebben we het over binnenland, buitenland, regionaal, politiek, misdaad, sport, trends, etc, etc. Velen doen ongeveer hetzelfde: rondom het parlement hangen en achter belangrijke breaks aangaan. Een net zo belangrijk deel vertaalt buitenslandse nieuwsberichten of typt persverklaringen over. Wie volgen er nu in dit land (volgen als in gewoon kritisch alert zijn op afwijkingen van de ‘norm’, tijd steken in het onbekende) als het even kan los van politieke overtuigingen, onafhankelijk, dus:

10 miljoen Hongaarse en andere mensen, 24 uur per dag meer of minder actief in:

xx rechtsarrondissementen met xx lopende straf- en burgerlijke rechtszaken per dag.

xx ziekenhuizen, xx overlijdingsgevallen (waarvan xx moorden) en xx geweldsdelicten

xx branden, xx inbraken, xx autodiefstallen, xx gevallen van oplichting, xx milieudelicten,

xx burgemeesters, xx wethouders, xx tussentijdse verkiezingen,

xx festivals, xx kerkdiensten, xx scoutingclubs

xx bt’s, xx kft’s, xx zrt’s, xx portomonnee’s

xx koffiehuizen en xx benzinepompen, met xx mensen die elkaar daar dagelijks ontmoeten voor het maken van xx plannen over xx financiele transacties (waaronder xx banktransfers) ter waarde van xx huf, met verder xx failliesementen, xx wijzigingen in eigendomsverhoudingen en xx kadasteropnames in de achtergrond waarvan een niet klein deel ongetwijfeld interessant mag heten

xx vliegtuigen naar brussel, xx vliegtuigen naar moskou en xx vliegtuigen naar ankara, bakhoe en andere abnormale plaatsen.

En dan hebben we het nog niet gehad over eekhoorntjes die spontaan vast komen te zitten, over beleidsplannen van het Ministerie van Defensie, spontane edoch chronisch wantoestanden in, bijvoorbeeld, de vleesverwerkende industrie of de recycling industrie (geen verband), en andere nieuwfeiten gebaseerd op spontane, al of niet correcte verklaringen van belangrijke of van echte mensen.

Vandaar dat Ongersman de barricades opgaat en steun vraagt, om te beginnen voor het volgende prima idee net gehoord in het radioprogramma Bureau Buitenland.

Reagerend op de (bovengenoemde) moordaanslagen op Europese (EU) journalisten van de afgelopen periode, wijst Leon Willems van Free Press Unlimited erop dat

met het wegvallen van de laatste onderzoeksjournalisten in zekere landen, de controle en rechtsvervolging een exclusieve aangelegenheid van landelijke officiele instanties zal worden

met alle potentiele ellende van dien, zoals we ook al zagen dat OLAF geen onderzoeksbevoegdheden heeft als het gaat om fraude in Hongarije.

Dus wordt er om journalisten te beschermen tegen totaal foute excessen, voorgesteld om een tribunaal op te richten voor het strafrechtelijk onderzoek naar geweld tegen journalisten, zodat er internationale (EU) betrokkenheid is bij de rechtsgang – omdat er – waarschijnlijk in alle richtingen – zeker sprake is van grensoverschrijdende belangen.

ONGERSMAN IS PROUD TO BE A RE-INDEX-ING (unpaid) SOROS AGENT

Ter afsluiting en ontspanning, omdat niet altijd alles in negatieve zin niet is wat het lijkt: